Κράτα και μικρό (εισαγόμενο) καλάθι

Α, όλα κι όλα. Η αλήθεια να λέγεται. Ακόμη κι αν πονάει. Είμαστε, λοιπόν, ξιπασμένη χώρα. Μη δούμε να μας βρίσκουν κάτι το καλούλι, κάτι το ψιλοενδιαφέρον, κάτι το… ψιλοτρώγεται οι ξένοι – ειδικά οι κριτικοί -, την παθαίνουμε τη βαριά ξιπασιά. Ολοσούσουμοι κι ολοσούμπιτοι ως έθνος.

Μας ήρθαν τα μαντάτα από τις Κάννες για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου «Κυνόδοντας» και από τις υποψηφιότητες για τα Οσκαρ και αίφνης ανακαλύψαμε νέο «σωτήρα της ελληνικής τέχνης», που «θα μας τη δοξάσει τη χώρα». Γιατί μέτρο δεν υπάρχει στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Είτε η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της είτε εύχεται να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα είτε ανακαλύπτει «εθνοσωτήρες» – είτε στους Ολυμπιακούς Αγώνες είτε στην Τέχνη.

Με το που μας… συστήσανε οι ξένοι, λοιπόν, τον «Κυνόδοντα» (για τον οποίο κάποιοι λένε πως θα μπορούσε το κράτος να επιβάλει να τον δουν όσοι έχουν διαπράξει αδικήματα κατά του κοινού καλού – έτσι, για τιμωρία…), άρχισαν τα εκθειαστικά. Και ο Λάνθιμος να, και ο Λάνθιμος «θεός», και «η ανάσταση της ελληνικής τέχνης», και να τον παρακαλούν για συνεντεύξεις για να πει και το μακρύ και το κοντό του – και προς τιμήν του να αρνείται, αν και δεν έκανε το ίδιο και με τους ξένους! -, και να φτάσει αντί για πέντε, δέκα χιλιάδες η ταινία να κόψει 35.000 εισιτήρια. Πάλι καλά.

Τώρα με τη νέα του ταινία «Αλπεις» στο Φεστιβάλ Βενετίας άρχισαν πάλι οι διθύραμβοι έξω και οι κινήσεις… «εθνικής παλιγγενεσίας» στο ξιπασμένο μέσα. Δίχως μέτρο πάλι. Ή καλός καλός ή για τα μπάζα. Καμία ψυχραιμία όταν μας έρχεται απέξω η κριτική. Ξιπασιάααααα!

Φοίβη