Φοίβη

Με παρρησίαν… εντέρου

Φοίβη μου γεια σου,

Σου εύχομαι καλό χειμώνα και μακροζωία και στη ζωή σου και στη στήλη σου, που μας βοηθά και με τις επιστολές των αναγνωστών σου και με τα σχόλιά σου να μαθαίνουμε πράγματα και να λύνουμε προβλήματα.

Σου γράφω τώρα, γιατί χρειάζομαι άμεση βοήθεια για ένα θέμα που ναι μεν είναι προσωπικό, αλλά μπορεί και να ενδιαφέρει και άλλους συμπολίτες μας και με τη δημοσίευσή του να βοηθηθούμε όλοι!

Διάβασα ότι πριν από λίγες μέρες ο προκαθήμενος της καθ’ ημάς Ορθόδοξης Ανατολής, ο Αρχιεπίσκοπός μας κύριος Ιερώνυμος Λιάπης, είχε ιατρικό συμβούλιο με τον κ. υπουργό μας του υπουργείου υγιεινών υποθέσεων, διά βίου ράντζων και φακελακίων, πράσινης αναδιανομής και ανακύκλωσης φαρμάκων από ανανεώσιμες πηγές, τον κ. Λοβέρδο.

Σκοπός αυτού του ιατρικού συμβουλίου ήταν η κατάργηση και αλλαγή του νόμου για τις δωρεές οργάνων και τις μεταμοσχεύσεις τους, επειδή δεν είχαν ενσωματωθεί σε αυτόν οι ιατρικές γνώσεις της Εκκλησίας μας, που είναι αναμφισβήτητες, αφού πηγάζουν όχι μόνο από την Αγία Γραφή, αλλά και από την Τορά.

Ειδικά για τις μεταμοσχεύσεις και τις εγχειρήσεις δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, όπως λέει η Εκκλησία μας, το σώμα μας είτε υγιές είτε άρρωστο το δημιουργεί ο Θεός και αυτό είναι, και δεν πρέπει οι γιατροί κόβοντας και ράβοντας να το ανακατώνουν με άλλα σώματα, είτε να του αφαιρούν κομμάτια, γιατί μετά που θα αναστηθούμε στη Δευτέρα Παρουσία, ποιο σώμα θα ‘ναι ποιο και ποιανού, όπερ προφανώς άτοπον, γιατί θα μπερδευτεί και ο Αγιος Πέτρος, που λέει ο λόγος!

Το γεγονός πως ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πήγε στην Αμερική περιμένοντας μήνες και μήνες για μεταμόσχευση και δήλωσε ον κάμερα πως ελπίζει και προσεύχεται στον Θεό να βρεθεί επιτέλους δότης – δηλαδή με τη βοήθεια του Θεού να πάει σούμπιτος και κατά Καπερναούμ κανένας άτυχος – είναι ένα μεμονωμένο γεγονός και δεν αλλάζει τα πράγματα!

Και για να ‘ρθουμε τώρα στο θέμα που με απασχολεί και που γι’ αυτό σου γράφω.

Είμαι σίγουρος πως στο ιατρικό συμβούλιο ο Αρχιεπίσκοπός μας θα υπενθύμισε στον υπουργό μας πως πάνω από 2.000 χρόνια τώρα η Εκκλησία μας θεραπεύει πάσαν νόσον με την προσευχή, τον αγιασμό, το ευχέλαιο, τις θαυματουργές εικόνες, το λαδάκι του αγίου και το Τίμιο Ξύλο.

Αραγε όμως τα θεραπεύει όλα; Θεραπεύει και τις αιμορροΐδες;

Γιατί τι θα γίνει με μένα που μου φούντωσαν ξαφνικά και ένας γιατρός μου λέει να τις κόψει; Συμφωνεί η Εκκλησία με το κόψιμο; Ποια είναι η ιατρική γνώμη του Αρχιεπισκόπου;

Φοίβη μου, το πρόβλημά μου είναι πολύ σοβαρό και επείγον! Περιμένω τη βοήθειά σου. Ελπίζω βέβαια να μην πάρω κατά τη συνήθειά σου καμία κουλ απάντηση του στυλ του 1821 «η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκανε δεν κάνει», γιατί εγώ είμαι από έξι μηνών παιδί βαφτισμένος χριστιανός ορθόδοξος .

Ευχαριστώ, Potulinos

Αν κρίνουμε από τους ιεράρχες της Εκκλησίας μας (μεγάλη η Χάρη Της), αγαπητέ Potulino, και τα ασυγκράτητα κι ανεξέλεγκτα λεγόμενά τους, άκρη δεν θα βρούμε. Καθότι κατά τον Πειραιώς μας διοικούν εξωγήινοι, που δεν έχουν τέτοια προβλήματα με αιμορροΐδες, προφανώς διότι δεν έχουν έδρα (μηδέ αρχιεπισκοπική). Ενώ κατά τον Θεσσαλονίκης πρέπει ως καλοί χριστιανοί να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο, στο πλαίσιο της χριστιανικής αγάπης και του ακραιφνούς αδιάκριτου εθνικισμού. Κατά τους Πάτρας και Εδέσσης δε υπεύθυνη για τις αιμορροΐδες είναι η σάτιρα (των πομπών της Εκκλησίας ειδικότερα) και άρα πρέπει να την κόψουμε. Κατά δε τον εκλαμπρότατο Κονίτσης «θα αγιάσει το χέρι μας» αν πετάμε γιαούρτια, αυγά και ντομάτες – όσο κι αν οι τελευταίες σε μεγάλες ποσότητες είναι άκρως ερεθιστικές του εντέρου.

«Μη σε χάσουμε κι από πίεση»

Αγαπητή κυρία Φοίβη, γεια σας.

Εχετε δει τελευταία τηλεόραση τα μεσημέρια; Επειδή εγώ τυχαίνει να βλέπω, έχω παρατηρήσει κάτι που μου φαίνεται ανησυχητικό. Τι; Πως έχουν αρχίσει να πέφτουν συνεχώς τα μεσημέρια διαφημιστικά σποτάκια για πιεσόμετρα και συσκευές όζοντος. Συνεχώς.

Τι να σημαίνει αυτό; Τι να κρύβει; Γιατί σίγουρα κάτι σημαίνει.

Ανέστης Λορεντζάτος

Τι άλλο να σημαίνει, αγαπητέ Ανέστη, παρά το ότι τη βλέπουν οι κανάλες μας την πίεση να μας ανεβαίνει. Το βλέπουν το ανθυγιεινό να μας περικυκλώνει. Και μας προσέχουν για να έχουν – τηλεθεατές και καταναλωτές, ίσως. Αλλιώς…