Εχει πάτο το βαρέλι;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Στις 22 Ιουλίου, μία ημέρα μετά τη Σύνοδο Κορυφής – ναι, τότε που αποφασίστηκε κατ’ αρχήν η διευθέτηση του ελληνικού χρέους – ο Βαγγέλης Βενιζέλος δήλωνε ότι «μπήκε πάτος στο βαρέλι». Σωστό – μόνον που ο πάτος αγνοείται και πάλι, ενώ τώρα κινδυνεύουμε να χάσουμε και το βαρέλι το ίδιο…
Οι δανειστές το πάνε φιρί φιρί να τα χάσουν τα λεφτά τους. Συμφώνησαν τον Ιούλιο – και τώρα ψάχνονται να ξεσυμφωνήσουν για να αναζητήσουν μία άλλη συμφωνία που δεν θα είναι και τόσο συμφωνία, αλλά θα μπορούν να την περάσουν στο κοινό τους ως (άλλη μία) τιμωρία των Ελλήνων.
Αλλά τιμωρία μία, τιμωρία δύο – ώς πότε θα μπορούμε να πληρώνουμε τα δανεικά; Κι αν είναι να παίρνουμε μέτρα τρεις φορές τον χρόνο, στο τέλος δεν θα έχουμε χρήματα ούτε για να πάμε στα συσσίτια…
Το πρώτο «όχι»
Τούτων δοθέντων, καιρός ήταν να αρχίσει η ελληνική κυβέρνηση να λέει και κανένα «όχι» στα παιδιά της τρόικας. Κι εδώ που τα λέμε, αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε κάνει τον ανασχηματισμό, στις αρχές του καλοκαιριού, το «όχι» θα είχε πλέον εκλείψει από το λεξιλόγιο του οικονομικού μας επιτελείου. Και τώρα απλώς θα αναλύαμε τα νέα μέτρα.
Ομως, ο κ. Βενιζέλος – θες από ιδιοσυγκρασία, θες από πολιτική ανάγκη – άρχισε να λέει «όχι» στα στελέχη της τρόικας. Είναι καλό αυτό; Πολύ καλό – αρκεί να έχει αποτέλεσμα.
Πότε θα έχει αποτέλεσμα το «όχι»; Αν οι δανειστές μας αντιληφθούν τι σημαίνει αυτό που και οι ίδιοι παραδέχονται πια – ότι το πρόβλημα έχει πάψει προ πολλού να είναι ελληνικό και έχει καταλήξει ευρωπαϊκό.
Αλλά για τέτοιες συζητήσεις, αρμόδιοι δεν είναι οι τεχνοκράτες της τρόικας. Αρμόδιοι είναι οι ομόλογοι του κ. Βενιζέλου – πόσω μάλλον του κ. Παπανδρέου. Σε αυτά τα επίπεδα πρέπει να γίνει η διαπραγμάτευση – και εκεί θα φανεί η αξία του ελληνικού «όχι».
Google news
