[Ανορθόδοξα] Το δημοψήφισμα ως πλατωνική ιδέα

Η δυστοκία που παρατηρείται ως προς την εύρεση θέματος για το δημοψήφισμα το οποίο έχει προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο δεν πρέπει να μας ανησυχεί. Δεν πρέπει να μας παραξενεύει ούτε το γεγονός ότι συνήθως προηγείται το θέμα και έπεται η προκήρυξη του δημοψηφίσματος επί του συγκεκριμένου διλήμματος, το οποίο με ένα «ναι» ή ένα «όχι» λύνει και τον γόρδιο δεσμό.

Οι καταστάσεις που ζούμε είναι ασυνήθιστες και ως εκ τούτου προέχει η αναγωγή τους στον κόσμο των πλατωνικών ιδεών, όπως η Ιδέα του δημοψηφίσματος, η Ιδέα του ανοίγματος των ανοιχτών επαγγελμάτων, η Ιδέα του περιορισμού των δημοσίων δαπανών. Θα πρέπει επιπροσθέτως να λάβουμε υπόψη πως στους καιρούς που ζούμε σημασία πάνω από όλα έχει η δημοκρατική εγρήγορση και, ως εκ τούτου, το δημοψήφισμα θα πρέπει να εκληφθεί ως μια έκτακτη άσκηση δημοκρατικής γυμναστικής, κάτι σαν τα απροειδοποίητα διαγωνίσματα που κάποτε μας έβαζαν στο σχολείο.

Από την άλλη μεριά όμως δεν πρέπει κάποτε να βάλουμε το χέρι στην καρδιά και να απαντήσουμε με ένα «ναι» ή ένα «όχι» στο μεγάλο δίλημμα της δημοκρατίας μας, στο αν πρέπει ή δεν πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι που ψηφίζονται; Κι αν μάλιστα θέλουμε να είμαστε συνεπής με την Ιδέα του δημοψηφίσματος δεν θα πρέπει στη συνέχεια, με ένα νέο δημοψήφισμα, να απαντήσουμε στο ερώτημα αν θα πρέπει ή όχι να αποδεχόμαστε τα αποτελέσματα των δημοψηφισμάτων;

Θα μου πείτε βέβαια ότι υπάρχουν ζητήματα πολύπλοκα και κινδυνεύεις, απλουστεύοντάς τα, να χάσεις μεγάλο μέρος του φιλοσοφικού τους πλούτου, όμως ένα δημοψήφισμα θα δώσει σίγουρα την ευκαιρία να ακουστούν και μερικές φιλοσοφικές φωνές που ζουν ανάμεσά μας. Οπως του κ. Πελεγρίνη, για παράδειγμα, ο οποίος πάλι προχθές μας υπενθύμισε πως το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο νομίζουμε. Αν μάλιστα κληθούμε ώς τον Οκτώβριο το αργότερο να απαντήσουμε στη μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα, στο αν πρέπει ή δεν πρέπει να λειτουργούν τα πανεπιστήμια, είναι βέβαιο πως και ο ίδιος και οι συν αυτώ θα εμπλουτίσουν τον δημόσιο βίο μας με ακόμη περισσότερες φιλοσοφικές απόψεις.

Εν τω μεταξύ, βέβαια, υπάρχει και το θέμα του αυξημένου ΦΠΑ στην εστίαση και η απόφαση των εμπλεκόμενων σωματείων να μην τον αποδίδουν. Δεν θα πρέπει με ένα δημοψήφισμα να αποφασίσουμε αν θα τον εισπράττουν αλλά δεν θα τον αποδίδουν ή αν, επειδή δεν θα τον αποδίδουν θα τον αφαιρούν και από την τελική τιμή του προϊόντος; Αν μάλιστα τον εισπράττουν θα μπορούσαν να τον καταθέτουν σε ένα ταμείο κοινωνικής αλληλεγγύης και εμείς, με τρίμηνα δημοψηφίσματα, να αποφασίζουμε ποιες κοινωνικές ομάδες θα ενισχύονται από τα ποσά του μη αποδιδόμενου ΦΠΑ;

Ζητήματα υπάρχουν πολλά και για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις τους, όπως μας προτείνει ο κ. Καστανίδης, φτάνει να υιοθετήσουμε την Ιδέα του δημοψηφίσματος. Τα υπόλοιπα, μην ανησυχείτε, θα λυθούν από μόνα τους.