ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ξεθυμασμένη γκαζόζα

Ξεθυμασμένη γκαζόζα

Φέτος η επιστροφή έχει κάτι από εκείνη την ύποπτη ηρεμία που προηγείται της καταιγίδας. Κάτι που σέρνεται πίσω από τα αμήχανα χαμόγελα που μόλις γύρισαν από διακοπές και φαίνονται σαν ζαλισμένα ακόμα, σαν χαζοχαρούμενα, λες και το ιώδιο του θαλασσινού αέρα έχει μνήμη και γράφει πάνω τους για μέρες. Και πραγματικά επιμένει αυτό το ιωδιούχο χαμόγελο για τουλάχιστον ένα 15ήμερο (ειδικά φέτος), έστω κι αν από κάποιο σημείο κι έπειτα κάνει μπαμ το γλυκερό και άνοστο του πράγματος σαν ξεθυμασμένη γκαζόζα που έχει ξεχαστεί μέρες στο ψυγείο. Χαμόγελο «ξεθυμασμένη γκαζόζα» συναντάς παντού πλέον, έτσι το νιώθεις, έτσι είναι και το δικό σου, και η αιτία είναι απλή. Το άλλοθι των διακοπών είναι πλέον παρελθόν, η Αθήνα της επιστροφής είναι πιο στενή από ποτέ, ένα άδειο, αφιλόξενο… ψυγείο και ένα ανοιγμένο μπουκάλι γκαζόζας εκεί στη μέση, για ντεκόρ… Η επιστροφή φέτος… Με τη ραστώνη της ξαπλώστρας πάνω στα βλέφαρα, τις μυρωδιές των φυκιών κολλημένη στα ρουθούνια και τη βαθιά (βαθύτατη) ανάγκη να κάνεις ότι όλα είναι υπό έλεγχο, με τα πάνω τους και τα κάτω τους, όπως πάντα μωρέ, υπό έλεγχο, «δεν κουβαλάμε και τον ελέφαντα στην πλάτη όπως κάτι άλλοι». Αλλά αν καμιά φορά τύχει και πέσει το μάτι σου στο είδωλό σου, σε κάποια βιτρίνα του κέντρου, μην ξεγελαστείς και εστιάσεις το βλέμμα. Θολό πρέπει να μείνει το είδωλο, θολό και γρήγορο, γιατί κάτι σαν προβοσκίδα δεν είναι αυτό που ξεπροβάλλει από κει πίσω; Ασ’ το καλύτερα, ιδέα σου θα είναι, έτσι κι αλλιώς είναι θέμα χρόνου…