ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Μία άνεργη λιγότερη

Στα τελειώματα των εκπτώσεων οι ομάδες των τουριστών που ανεβαίνουν την Ερμού προς την Πλατεία Συντάγματος δεν αρκούν για να ζωντανέψουν την εμπορική καρδιά της Αθήνας. Εχει μια μιζέρια η αγορά αυτή την εποχή: εμπορεύματα χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά ανακατεμένα ζητούν αγοραστές, ενώ στα βλέμματα των εμπόρων διαπιστώνεται εύκολα η απογοήτευση για το καθημερινό ταμείο. Ετσι, το τελευταίο που μπορεί να φανταστεί κανείς είναι ότι μπορεί να γίνονται προσλήψεις εμποροϋπαλλήλων.

Μπήκα σε ένα μαγαζί «για μια ματιά», όπως οι περισσότεροι. Πίσω μου, την ώρα που ανακάτευα τα ρούχα στις κρεμάστρες, βρίσκονταν δύο κοπέλες. Η μία, εργαζόμενη ήδη στο κατάστημα, έδειχνε τα κατατόπια στην άλλη. «Αν η πελάτισσα θέλει κάτι που δεν το έχουμε εδώ, χτυπάμε τον κωδικό στον υπολογιστή και της λέμε ότι αν υπάρχει αλλού διαθέσιμο μπορούμε να της το φέρουμε. Εχει σημασία να ξέρεις τη σύνθεση των υφασμάτων, ας πούμε αυτό είναι βαμβάκι και ρεγιόν».

Η δεύτερη κοπέλα μόλις είχε προσληφθεί! Από τους καταλόγους των ανέργων με τις 777.000 και βάλε εγγραφές, μόλις είχε γίνει μία διαγραφή! Η κοπέλα – γύρω στα τριάντα – πάντρευε στο πρόσωπό της ένα αισιόδοξο χαμόγελο με την αγωνία αν θα τα πάει καλά. Δύο λεπτά αργότερα, μάλιστα, σαν να έδινε εξετάσεις και έπρεπε να αποδείξει ότι μπορούσε να τα καταφέρει, έσπευσε να βρει το σωστό νούμερο στη φούστα που κρατούσε η πελάτισσα. Πόσο καιρό άραγε να είχε μείνει χωρίς δουλειά; Τι σπουδές ή όνειρα είχε κάνει και πόσα από αυτά είχαν παγώσει όσο διάστημα έψαχνε;

Η καθοδήγηση συνεχιζόταν: «Εχουμε την τακτοποίηση της αποθήκης, καθάρισμα του μαγαζιού, τσεκάρισμα στο εμπόρευμα». Πόσες ώρες θα δουλεύει; «Να υπολογίζεις κανένα δωδεκάωρο», λέει η παλιά. «Εντάξει, κανένα πρόβλημα», απαντά η καινούργια. «Ξεκινάς αύριο στις έντεκα».

Η κοπέλα που είχε μπει στο κατάστημα άνεργη έσπρωχνε μπροστά μου την πόρτα και έβγαινε στην Ερμού ως εργαζόμενη. Με τον βασικό μισθό, ασφάλιση, έστω με δωδεκάωρο χωρίς υπερωρίες και χωρίς καμία ιδιαίτερη σιγουριά μέχρι πότε θα έχει δουλειά. Οποιος όμως στον δρόμο έβλεπε το χαμόγελό της, εύκολα θα πίστευε ότι μόλις είχε κερδίσει πρωτοχρονιάτικο λαχείο!