Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;
2 λεπτά
Κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα: η παραίτηση του Χάρη Παμπούκη είναι το τελευταίο επεισόδιο στο σίριαλ «Συνεννόηση αγνοείται», παραγωγής ΠΑΣΟΚ, που παίζεται αδιαλείπτως από τις πρώτες ημέρες μετά την εκλογική τους νίκη.
Φυσιολογικά, θα έπρεπε να είναι μία κυβέρνηση – πρότυπο, τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο: η κατάσταση ήταν άσχημη, έγινε χάλια και προβλέπεται να γίνει κόλαση τους επόμενους μήνες.
Οι πάντες γνωρίζουν ότι η επισημοποίηση μίας αποτυχίας, όποτε κι αν γίνει αυτό, θα σημάνει και τη λήξη του πολιτικού βίου για τη μεγάλη πλειονότητα – και βάλε – των σημερινών κυβερνητικών στελεχών. Προς τι λοιπόν το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;
Η μία εκδοχή είναι καλοπροαίρετη. Ισως ένας ψυχολόγος θα μπορούσε να το υποστηρίξει και επιστημονικά: οι κυβερνώντες έχουν μία άρνηση να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα, την οποία κατά τα άλλα διεκτραγωδούν. Γι’ αυτό και αμφιταλαντεύονται από την πρώτη στιγμή, ανάμεσα σε όσα οφείλουν να κάνουν και σε όσα είχαν υποσχεθεί.
Η ώρα του κενού
Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο κυνική: αφού όλοι βλέπουν τα επερχόμενα, αρχίζουν να παίρνουν θέση για την επόμενη μέρα, με όποιες συγκρούσεις συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Κάποιοι θα βουλιάξουν, αλλά και κάποιοι θα διασωθούν. Κι όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, πάλι δικά μας θα ‘ναι. Αλλωστε, είναι ο νόμος της πολιτικής – όλα τα κενά καλύπτονται προτού ακόμη δημιουργηθούν.
Ποια από τις δύο εκδοχές σάς καλύπτει; Ισως η πρώτη, ίσως η δεύτερη, ίσως και οι δύο – μπορεί και καμία από τις δύο. Και πραγματικά, στο τέλος ελάχιστη σημασία έχει το γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η κυβέρνηση χάνει αργά αλλά σταθερά τη δυνατότητα να καθοδηγεί τις εξελίξεις ενώ η ΝΔ φροντίζει να κερδίζει κυβερνο… πόντους, με συναίνεση α λα καρτ, όπως έκανε με τον νόμο για τα πανεπιστήμια. Αλλά κι αυτή δεν έχει αποφύγει τις υποσχέσεις. Οπότε, εδώ ήλθαμε. Πάμε να φύγουμε;














