Mετά την ευχάριστη έκπληξη της υπερψήφισης του νόμου για την ανώτατη παιδεία από τα δύο μεγάλα κόμματα, θα μπορούσε κανείς να διατυπώσει ένα ερώτημα που θυμίζει κάπως το αυγό του Κολόμβου:
n Το νομοσχέδιο δημιούργησε διάθεση συναίνεσης στους δύο βασικούς πυλώνες του πολιτικού μας συστήματος ή το αντίθετο;
Ηταν δηλαδή μια ανάγκη που είχε η αξιωματική αντιπολίτευση ή δεν της έμενε άλλη επιλογή από τη στιγμή που παρουσιάστηκε ενώπιον της Εθνικής Αντιπροσωπείας ένα ολοκληρωμένο νομοθέτημα, οι προβλέψεις του οποίου αντιστοιχούν και στις δικές της απόψεις για τις ανάγκες του ελληνικού πανεπιστημίου;
Κατά πάσα πιθανότητα ισχύει το δεύτερο. Το περιεχόμενο του νομοσχεδίου ήταν αυτό που ενθάρρυνε τη ΝΔ και άλλα κόμματα για την υπερψήφισή του.
Αυτό σημαίνει ότι οσάκις η κυβέρνηση επιδιώκει τη συναίνεση δεν αρκεί η επίκληση του γενικού συμφέροντος, ούτε το πολιτικό προσκλητήριο προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις για συστράτευση.
Βασική προϋπόθεση είναι να γίνεται η συζήτηση πάνω σε πραγματικά προβλήματα, που αντιμετωπίζονται με πραγματικές λύσεις.
Καμιά αξιωματική αντιπολίτευση – δηλαδή το κόμμα που επιδιώκει να πείσει τη λαϊκή πλειοψηφία και να γίνει κυβέρνηση – δεν πρόκειται να πάει κόντρα στην κοινή λογική και να απορρίψει νόμους που εκ των πραγμάτων είναι αναγκαίοι.
Συνεπώς το νομοσχέδιο Διαμαν-τοπούλου πρέπει να εκληφθεί και ως οδηγός στο εξής για την εξασφάλιση πραγματικών συγκλίσεων, τουλάχιστον μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας.
Οι υπουργοί πρέπει να μελετούν προσεκτικά τα δεδομένα, να διατηρούν ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τους αντίστοιχους χειριστές της αντιπολίτευσης και να καταθέτουν ρυθμίσεις που μπορούν να γίνουν αποδεκτές.
Η αντιπολίτευση δεν θα διακινδυνεύσει να εκτεθεί απέναντι στην κοινή γνώμη αντιδρώντας παράλογα σε λογικές προτάσεις.
Το επόμενο πεδίο δοκιμασίας αυτής της πρακτικής είναι ασφαλώς το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων.
Ηδη στη ΝΔ υπάρχουν φωνές που εισηγούνται την υπερψήφιση αυτού του νόμου.
Η κυβέρνηση στη Βουλή πρέπει να συντονιστεί με αυτές τις φωνές και να αποφύγει οτιδήποτε οδηγεί σε πόλωση.
Εφόσον η κοινοβουλευτική της τακτική είναι λειτουργική και ανοιχτή σε διευθετήσεις που ενσωματώνουν τις επιμέρους προτάσεις, το συναινετικό αποτέλεσμα θα προκύψει μόνο του.
Ετσι θα ανοίξει οριστικά μια νέα περίοδος στον τρόπο με τον οποίο θα νομοθετεί το Κοινοβούλιο.