ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Ο λυρισμός της μεταρρύθμισης

Εν αρχή ην ο λόγος, ένα κύμα αναβαπτίσεων που σάρωσε τα ερείπια του παρελθόντος. Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης αναβαπτίσθηκε σε υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το Παιδείας γύρισε την πλάτη του στις πάσης φύσεως πεζότητες και έγινε, επί το ποιητικότερο, Διά Βίου Μάθησης, το άλλο το είπαν Θαλασσίων Υποθέσεων. Χάθηκε όμως μια ιστορική ευκαιρία για να μετονομασθεί το Γεωργίας σε Σποράς, Συγκομιδής και Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης.

Ηταν η εποχή που το σκοτεινό πρόσωπο της κρίσης δεν εμπόδιζε την ανάπτυξη να είναι πράσινη και αειφόρος, πάντως με τίποτε σκέτη ανάπτυξη, μιας και κάθε λυρισμός που σέβεται τον εαυτό του χρειάζεται και κάνα δυο επίθετα για να είναι πειστικός.

Μετά ήρθαν τα spreads, οι οικονομολόγοι ξεκίνησαν τα καθημερινά μαθήματα αστρολογίας, μας επισκέφθηκε και η τρόικα με τον στενόμυαλο ρεαλισμό των δόσεων, όμως τίποτε δεν στάθηκε ικανό να κάμψει το λυρικό μας φρόνημα. Οπως σε άλλους καιρούς τραγουδούσαμε το Κυπριακό, έτσι και τώρα γράφαμε ύμνους στη μείωση του ελλείμματος, την πάταξη της φοροδιαφυγής, τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Ο Αστακός, οι άνθρωποι του Κατάρ και το Ελληνικό απέδειξαν πως καμιά πραγματικότητα δεν είναι αντάξια της λυρικής της έκφρασης.

Η φαντασία του ποιητή μπορεί να μην ήταν ακριβώς ευρηματική, όμως αποδείχθηκε έτοιμη ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει τα εκφραστικά μέσα που είχε στη διάθεσή της. Κι από μια μικρή και καταχρεωμένη ευρωπαϊκή χώρα δεν πρέπει να έχεις και μεγάλες απαιτήσεις. Στο κάτω κάτω ποια από όλες αυτές τις χώρες που μας κάνουν τις μεγάλες μπορεί να βγάλει δεκατρία φορολογικά νομοσχέδια μέσα σε δύο χρόνια;

Εν τω μεταξύ οι πλατείες είχαν αρχίσει να γεμίζουν από τις μούντζες ενός δημοκρατικού φρονήματος που διέθετε κι αυτό ένα γερό οπλοστάσιο λυρικών εκφράσεων. Οταν φωνάζεις «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», όταν τραγουδάς «Η χούντα δεν έπεσε το εβδομήντα τρία» στη χώρα που την έχουν καταλάβει οι Ναζί αποδεικνύεις πως μπροστά στον λυρισμό της αγανάκτησης η Ιστορία είναι μια λεπτομέρεια που απλώς σου επιτρέπει να εκφραστείς. Οι πρωτόγνωρες καταστάσεις τις οποίες υποτίθεται πως ζούμε δεν ξέρω αν χρειάζονται επειγόντως άμεση δημοκρατία. Χρειάζονται μία τουλάχιστον καινούργια ιδέα, μία έστω σκέψη.

Θα μου πείτε τώρα πως ο λυρικός αναβρασμός ο οποίος έχει αναλάβει τις υποθέσεις της χώρας παρουσιάζει και ορισμένα κενά, κάποια κατάλοιπα ρεαλιστικής γραφής που τον εμποδίζουν να απογειωθεί. Οπως οι 400.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα, οι επιχειρήσεις που πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα, εκείνο το κακάσχημο 5% της ύφεσης, οι φόροι που γεννάνε κι άλλους φόρους και ο δυσοίωνος χειμώνας που όλοι τον περιμένουν αλλά κανένας δεν τον θέλει. Ομως, αν θυμηθούμε πως για να επιτύχει ο λυρισμός χρειάζεται να θυσιάσει και κάποιο νόημα στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε.