Η ηδονή της εξουσίας

Φιλαρέτη Κομνηνού: Ηθελα πάντα να ρωτήσω έναν πολιτικό που είναι μέσα στα γρανάζια και τους μηχανισμούς της εξουσίας, είναι τόσο μεγάλη η ηδονή που προσφέρει η τελευταία ώστε να κάνει κάποιον να αλλάζει τόσο πολύ και μάλιστα σε μια εποχή που υποτίθεται ότι έχει δώσει το στίγμα του; Κι αν ακόμη υπάρχουν περιθώρια για πολιτική ιδεολογία, γιατί αισθάνεται πια κανείς την πολιτική ή και την κομματική ιδεολογία να την έχει αντικαταστήσει η οικονομική. Δεν είναι ρητορική η ερώτηση.

Γιώργος Πεταλωτής: Οσον αφορά την πρώτη ερώτηση, όταν είσαι πολιτικός αναγκάζεσαι πολλές φορές να σκληρύνεις μόνο και μόνο για να αμυνθείς. Χρειάζεται να δείξεις ότι είσαι άτρωτος, ότι κι αν με χτυπήσετε, τα βέλη σας θα γυρίσουν πίσω. Αυτό βέβαια είναι πολύ άσχημο, δεν εννοώ όμως ότι είμαστε για λύπηση οι πολιτικοί. Κανείς δεν σε υποχρεώνει να είσαι πολιτικός κι αν δεν έχεις άλλη δουλειά να κάνεις, να βρεις οτιδήποτε για να απασχοληθείς. Σχετικά με τη δεύτερη ερώτησή σας, προσωπικά ανήκω σε ένα κόμμα που έχει στον τίτλο του τη λέξη «σοσιαλιστικό». Αντιλαμβάνεστε πόσο άχθος είναι, να είσαι μέλος ενός σοσιαλιστικού κόμματος και να παίρνεις πολλές φορές τόσο πολύ δυσάρεστες αποφάσεις για τους πολίτες. Ή οι καλές αποφάσεις να μην τρέχουν όπως θα έπρεπε να τρέξουν, ή να παραμένουν ημιτελείς, ή αν αποδώσουν, να πρόκειται να συμβεί σε πολλά χρόνια. Πέρα ωστόσο από την οικονομία που εξαιτίας της βέβαια ζούμε, υπάρχει η κοινωνία και θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε ποια συμπεριφορά είναι συντηρητική και ποια είναι προοδευτική. Κατά συνέπεια θα μου ήταν πραγματικά πολύ πιο ευχάριστο να ανήκω σε έναν χώρο ή να ασκώ ένα μέρος της εξουσίας, έστω και κακής, φτάνει να γνώριζα ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που να είναι πιο προοδευτικές και πιο ελπιδοφόρες σε σχέση με αυτές στις οποίες προσωπικά ανήκω.