ΤΑ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Το ουσιώδες είναι που σ’ έσκασαν

Ας πούμε πως τον Σεπτέμβριο θα είσαι πρωτοετής. Προς το παρόν είσαι απόφοιτος λυκείου κι έχεις περάσει τις δοκιμασίες. Τις ατέλειωτες ώρες του φροντιστηρίου, το «δεν το λέει έτσι ακριβώς το βιβλίο Ιστορίας στη σελίδα 365», το ψυχικό στραπάτσο των εξετάσεων, τη λογιστική των βάσεων που ανεβοκατεβαίνουν, την αναμονή των αποτελεσμάτων, με δυο λόγια τη βασική εκπαίδευση στο υπέροχο αυτό κατασκεύασμα που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο.

Πολύ θα ήθελες, εννοείται, να το αφήσεις πίσω σου όλο αυτό το κουλουβάχατο. Να σηκωθείς να φύγεις, να πας στο Λονδίνο, γιατί ξέρεις αγγλικά, σαν τον φίλο σου που ο πατέρας του έχει αντιπροσωπεία αυτοκινήτων, οι δουλειές του δεν πάνε καλά τα τελευταία χρόνια, αλλά όλο και κάτι έχει μείνει στην τράπεζα για τις σπουδές του παιδιού. Ομως εσύ δεν μπορείς να φύγεις γιατί του δικού σου πατέρα του έχουν κόψει μισθούς και επιδόματα, έχει ξεπαραδιαστεί στα φροντιστήρια και τώρα έχει χάσει τον ύπνο του περιμένοντας την 29η Αυγούστου, οπότε και οι άρχοντες θα του ανακοινώσουν αν θα χρειαστεί να πληρώνει νοίκι για τις σπουδές σου γιατί πέρασες σε άλλη πόλη και αν θα χρειαστεί να φορτώσει την ήδη βαρυφορτωμένη κάρτα του στο ΙΚΕΑ για τη στοιχειώδη επίπλωση.

Βλάκας δεν είσαι και ξέρεις πάνω κάτω τι σε περιμένει. Ξέρεις πως μέχρι να πάρεις στα χέρια σου το δαιμονισμένο το χαρτί που θα σε παραδώσει πακέτο στην ανεργία, αν μη τι άλλο δεν θα θεωρείσαι άνεργος. Ξέρεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο, για τις άπειρες χαμένες ώρες, για την αδιαφορία που τους δέρνει εκεί μέσα, για τις σημειώσεις του μεγαλοσχήμονος που σε συσκευασία του ενός σου προσφέρουν όλη την πανεπιστήμη της οικουμένης – γι’ αυτό και το πανεπιστήμιο λέγεται πανεπιστήμιο.

Βλάκας δεν είσαι, και επειδή δεν αντέχεις άλλο να βλέπεις τα μούτρα του πατέρα σου, πέρασες κι από το Σύνταγμα, μούντζωσες, γιουχάισες, έφαγες και τη δόση των χημικών που σου αντιστοιχούσε.

Ομως, όλο και κάτι περιμένεις. Περιμένεις πως τα πράγματα μπορεί να είναι άσχημα, όμως δεν είναι τόσο άσχημα όσο σου τα περιγράφουν. Και στο σημείο αυτό παρεμβαίνει η σύνοδος των πρυτάνεων, κάτι σαν κοινοβούλιο ηγετών, γερουσία σοφών και κάτι παραπάνω. Και σου ανακοινώνει πως όλα αυτά, οι φόβοι και οι ανησυχίες σου, δεν είναι τίποτε μπροστά στη σύνθεση των συμβουλίων διοίκησης, στα οκτώ συν έξι και ένας ακόμη, στην πρυτανική πρυτάνευση του πνεύματος της πρυτανείας. Κι εσύ το μόνο που καταλαβαίνεις είναι πως πρέπει να τα ξεχάσεις όλα αυτά, και τα φροντιστήρια, και τις ψυχικές δοκιμασίες και τις ταπεινώσεις και την υπερφορτωμένη κάρτα του πατέρα σου και να ριχτείς στον αγώνα για τη σωτηρία τους. Πώς το είπε εκείνος ο πρόεδρος από τα ΤΕΙ στην Πάτρα; «Θα δούμε κοινωνικούς αγώνες που δεν τους έχουμε ξαναδεί».

Γιατί τώρα πια θα το κατάλαβες: Το ουσιώδες είναι που σ’ έσκασαν παιδί μου.