Παιδική χαρά και λύπη

Παιδική χαρά και λύπη

Αγαπητή κ. Αθηναίου μου

Βρέθηκα προ ημερών στην περιοχή Θυμάρι Αναβύσσου, καλεσμένος φιλικής οικογένειας. Ωραία περιοχή. Εξοχή με όλη τη σημασία της λέξης. Το απογευματάκι με το ζευγάρι φίλων μου πήγαμε το παιδί τους σε μια ολοκαίνουργια, όπως μου είπαν, παιδική χαρά, στην τοποθεσία «συγκρότημα Μακρυδημήτρη», αν δεν απατώμαι. Πλησιάζοντας μου έκανε εντύπωση το σημείο. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Οταν φθάσαμε, διαπίστωσα με κατάπληξη πως σ’ αυτό τον τόπο δεν πρόκειται ν’ αλλάξει η νοοτροπία του άρπα κόλλα, του πασαλείμματος. Η ωραία κατά τα άλλα παιδική χαρά ήταν στρωμένη με πάλλευκο γαρμπίλι (όπως και αυτή που είναι στην πλατεία της Φώκαιας, την οποία επισκεφθήκαμε την επομένη)! Ποιoς, στον Θεό του, το σκέφτηκε;

Η παιδική χαρά, αν δεν κάνω λάθος, είναι χώρος για παιδιά. Που θα τρέξουν, θα σκοντάψουν, θα πέσουν. Και με το γαρμπίλι που σκέφτηκε η διάνοια και έδωσε εντολή να στρωθεί ο χώρος, θα «σκοτωθεί». Πώς το λένε, «θα φάει» τα πόδια του. Ακόμα και οι φίλοι μου – γονείς με δυσκολία έσπρωχναν το καρότσι με το μωρό τους, μια και οι ρόδες βυθίζονταν στο γαρμπίλι.

Χώρια δε που τα πορτάκια τα οποία διαθέτει η παιδική χαρά δεν είχαν σύρτες με συνέπεια να μπαίνουν σκυλιά και να αφοδεύουν.

Πλησίον δε της εν λόγω παιδικής χαράς υπάρχει και γηπεδάκι δύο σε ένα. Για μπάσκετ και για 5×5. Περιφραγμένο κι αυτό. Μόνο που είναι στρωμένο με τσιμέντο! Τα δε καλάθια του μπάσκετ είναι τοποθετημένα στον Θεό. Δηλαδή και ο Σακίλ Ο’ Νιλ θα δυσκολευόταν να καρφώσει.

Αλλά στη χώρα του «δεν βαριέσαι» τι σημασία έχει μια παιδική χαρά καρμανιόλα; Λεφτά να ξοδεύονται για έργα βιτρίνας προς άγραν ψήφων.

Με απογοήτευση

Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη

Κάποιοι δεν είναι για γαρμπίλι, αλλά για σκαμπίλι. Το βάζουν και πάλλευκο, γιατί απευθύνεται σε αθώα αγγελούδια. Που μπορεί να τα στείλουν και στον Παράδεισο. Αλλά να ήταν μόνο το γαρμπίλι… Συχνά συναντούμε παιδικές χαρές ξέφραγα αμπέλια, με παιχνίδια χαλασμένα και επικίνδυνα, με γυαλιά από σπασμένα μπουκάλια στο έδαφος, με ένα σωρό προβλήματα. Τόσο που θα έπρεπε να μη λέγονται παιδικές χαρές, αλλά παιδικοί χάροι…

Στη Μαλακάσα

με το ΚΤΕΛ

Αγαπητή Φοίβη,

Αποφάσισα το Σάββατο να πάω να δω τη συναυλία των Pulp στη Μαλακάσα με το ΚΤΕΛ, για να μην ταλαιπωρηθώ με αυτοκίνητο. Από την Ticket House είχα αγοράσει τα εισιτήρια της συναυλίας και μαζί εισιτήρια του ΚΤΕΛ που θα αναχωρούσε στις 19.00 από το Πεδίον του Αρεως (υπήρχαν δρομολόγια κάθε μία ώρα). Φτάνοντας στην αφετηρία κατά τις 18.30, ο υπεύθυνος της βάρδιας μου ανακοίνωσε ότι δεν υπάρχει δρομολόγιο στις 19.00. «Μα, έχω αγορασμένα εισιτήρια για το συγκεκριμένο δρομολόγιο», απαντάω εγώ. «Ναι, αλλά ξέρεις, επειδή δεν έχει μεγάλη ζήτηση το ακυρώσαμε και μπορείς να πάρεις το επόμενο στις 20.00.

Η συναυλία αρχίζει 21.30, θα φτάσεις αρκετά νωρίτερα, μη φοβάσαι», μου είπε. Αθάνατη Ελλάδα! Σκέφτηκα να κάνω καμιά βόλτα και να γυρίσω αργότερα, αλλά αποφάσισα να περιμένω εκεί. Ευτυχώς, γιατί σιγά σιγά άρχισαν να εμφανίζονται και άλλοι για το λεωφορείο των 19.00, οπότε κάποια στιγμή έρχεται ένας οδηγός και φωνάζει «Για Μαλακάσα ελάτε τώρα, φεύγουμε!».

Αυτό είναι που λέμε χύμα στο κύμα. Πάντως, για να πω κι έναν καλό λόγο, ο συγκεκριμένος τρόπος είναι ο καλύτερος για να δει κανείς μια συναυλία στο Terra Vibe. Το ΚΤΕΛ με άφησε μπροστά ακριβώς από την είσοδο του χώρου και, μετά το τέλος της συναυλίας, με περίμενε 50 μέτρα πιο κάτω. Ποτέ ξανά με αυτοκίνητο στη Μαλακάσα.

Φιλικά,

Γιώργος Παππάς

Πάλι καλά που δεν πήγατε βόλτα! Ο οδηγός, καθόλου απίθανο, θα μπορούσε να έχει φύγει και νωρίτερα από τις 19.00. Από την άλλη, σκέφτομαι, πήγατε κι εσείς να πάρετε πακέτο εισιτηρίων για μια νεανική συναυλία και ένα παραδοσιακό μέσο μεταφοράς. Στην Ελλάδα υπάρχει χάσμα γενεών, όπως και να το κάνεις. Το να κλείνεις ΚΤΕΛ μέσω Ιντερνετ, και μάλιστα με παρένθετη εταιρεία που παρέχει και το εισιτήριο ΚΤΕΛ, μοιάζει επικίνδυνο. Ως σχέδιο ακούγεται ωραίο, αλλά μπορεί να υπάρξει πρόβλημα στην… εΚΤΕΛεση.