Μικραίνει επικίνδυνα το Τριφύλλι

Είχε δίκιο ο Γόντικας όταν δήλωνε προ ημερών ότι οι στόχοι του Παναθηναϊκού δεν αλλάζουν. Μόνο χάνονται ο ένας μετά τον άλλον… Δίκιο είχε και ο Φερέιρα όταν έλεγε ότι για να πάει μπροστά η ομάδα, πρέπει να αλλάξει νοοτροπία. Φαντάζομαι δεν μιλούσε για τους παίκτες αλλά για τους α-μετόχους, τη διοίκηση και τον εαυτό του, που εδώ και πολύ καιρό έχουν βρει όλοι μαζί το κόλπο με το χαλί για να κρύβουν το πρόβλημα. Ποιο είναι το πρόβλημα; Αυτό που βλέπει όλη η Ελλάδα από πέρυσι, αλλά οι ίδιοι αρνούνται να παραδεχτούν: ότι η ομάδα δεν έχει μετόχους, διοίκηση, παίκτες και – έχω αρχίσει να υποψιάζομαι – προπονητή. Και για να καταφέρει κάτι κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν χρειάζεται μόνο τις ευλογίες του Ιεροσολύμων που ελάχιστα τη βοήθησαν στο Τελ Αβίβ αλλά και του Θεού του ίδιου!

Ο Ζεσουάλδο Φερέιρα είναι ένας μπαρουτοκαπνισμένος τεχνικός με παραστάσεις από λαμπερά πρωταθλήματα και μεγάλους συλλόγους, στον Παναθηναϊκό όμως μοιάζει να έχει χάσει τον ρεαλισμό που πάντα τον χαρακτήριζε και να «νερώνει» τη λογική με τα όνειρά του. Σαν τον Δον Κιχώτη της Μάντσας, τον λογοτεχνικό ήρωα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο ευφάνταστος πορτογάλος ευπατρίδης ντύθηκε ιππότης για να υπερασπιστεί την αδύναμη και κατατρεγμένη ομάδα που αδίκησαν οι μέτοχοί της και τα ‘βαλε με τον ανεμόμυλο: την ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Η οποία τον πήρε και τον σήκωσε, όπως ακριβώς τον ισπανό ονειροπόλο.

Την παραμονή του αγώνα στο Τελ Αβίβ ο Φερέιρα πρόφερε πάνω από 20 φορές μέσα σε λίγη ώρα τη λέξη «δουλειά». Οπως ο άλλος φουκαράς που προσπαθεί να φτιάξει ομάδα «με τα ψέματα», ο Χιμένεθ, μιλούσε συνεχώς για δύναμη και θέληση. Μέχρι που πιστέψαμε ότι δεν ήταν ο προπονητής της ΑΕΚ αλλά ο… Γιούρι Γκέλερ που λυγίζει τα κουτάλια με τη σκέψη. Αλλά ποια δουλειά, ποια αλλαγή νοοτροπίας, ποια θέληση και ποια δύναμη μπορεί να υποκαταστήσει την έλλειψη ποδοσφαιριστών; Μέχρι και για τις εξαιρετικές αθλητικές εγκαταστάσεις της Παιανίας μίλησε ο Φερέιρα, αλλά – αλίμονο – οι εγκαταστάσεις δεν παίζουν μπάλα.

Ποιοι παίζουν, τη στιγμή που μιλάμε, στον Παναθηναϊκό;

n Ενας σέντερ φορ, ο Τοτσέ, ο οποίος πληρώνεται το ένα δέκατο από τα λεφτά που έπαιρνε ο προκάτοχός του, ο Σισέ, και με τα τετ α τετ που χάνει εξηγείται το γιατί.

n Ενας εξτρέμ, ο Κουίνσι, ο οποίος είναι πιο γρήγορος από τη γαζέλα, αλλά – όπως τον κόβω – όχι και πιο έξυπνος.

n Ενας άλλος εξτρέμ, ο Λέτο, ο οποίος αποφασίζει να δώσει την μπάλα σε συμπαίκτη του μόνο όταν δει ότι τη χάνει.

n Δύο χαφ, ο Νίνης και ο Κατσουράνης, που το ‘χουν σε κακό να μαρκάρουν.

n Ενας αμυντικός μέσος, ο Σιμάο, που τον αφήνουν μόνο να βολοδέρνει μπροστά από τα σέντερ μπακ και από την αγωνία του να κόψει, μόλις κερδίσει την μπάλα δεν ξέρει τι να την κάνει.

n Ενας αριστερός μπακ, ο Σπυρόπουλος, που εδώ και καιρό είναι η χαρά του δεξιού εξτρέμ των αντιπάλων.

n Ενας δεξιός μπακ, ο Βύντρα, που άμα δεν κάνει μία γκάφα σε κάθε παιχνίδι, του πάει γρουσουζιά.

n Τρεις κεντρικοί αμυντικοί που με όποιο συνδυασμό και να παίξουν ανά δύο, δίνουν την εντύπωση ότι συμμετέχουν σε διαγωνισμό γκέλας.

n Και ένας τερματοφύλακας, ο οποίος παίζει με το ακατάβλητο ηθικό του ποδοσφαιριστή που γνωρίζει πως η διοίκηση ψάχνει ευκαιρία να τον πουλήσει και η εξέδρα να τον κράξει.

Η ευθύνη του Φερέιρα – πέρα από τη λάθος διάγνωση για τις δυνατότητες της ομάδας του – είναι ότι αυτούς τους παίκτες που έχει εδώ και μήνες στα χέρια του δεν κατάφερε να τους βελτιώσει, ατομικά ή ως ομάδα, ούτε στο ελάχιστο. Οχι για να κατακτήσουν τίτλο, αλλά τουλάχιστον για να μην τρώνε οκτώ γκολ σε τρία ματς από δύο μικρομεσαίες ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός μικραίνει επικίνδυνα και το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν το βλέπει ο προπονητής του.