Ζεράρ λυόμενος

Πώς το ‘λεγε εκείνο το ωραίο ο Διονύσης Σαββόπουλος; «Τα όπλα παρατάμε. Και πίσω από τα δέντρα πάμε. Το ίδιο κι οι εχθροί. Κι ακολουθούν κι οι αξιωματικοί…» Από την ώρα που άκουσα για τη σφίξη του Ζεράρ Ντεπαρντιέ μέσα στο αεροσκάφος της City Jet, το τραγουδάω συνέχεια και τελικά αθωώνω την ακράτεια ενός εξηντάρη πότη. Ποιος ξέρει πόσοι κοινοί θνητοί έχουν βρεθεί στη θέση του και δεν έβγαλαν κιχ μέχρι να ανεβεί το αεροπλάνο σε ύψος κατάλληλο προς ρίψη βιολογικών αποβλήτων;

Δεν είναι πάντα αστείο, τις πιο πολλές φορές μάλιστα καταντάει τραγικό αν συνυπολογίσει κανείς και την έκρηξη που παρουσιάζουν στις μέρες μας τα ουρολογικά προβλήματα ακόμη και σε άντρες πολύ νεώτερους από τον θηριώδη Ντεπαρντιέ. Κι αν συμπαθώ και νοιάζομαι για κάτι τους ταξιτζήδες που βρίσκονται όλη μέρα κολλημένοι στην ίδια θέση χωρίς οδό διαφυγής, είναι αυτό ακριβώς και τίποτα άλλο. Το ίδιο στρες μού προκαλούν και τα μακρινά ταξίδια με λεωφορεία του ΚΤΕΛ όπου οι γέροντες με σχετική ευαισθησία έχουν μόνον δύο επιλογές ενώπιόν τους. Ή να σκάσουν μέχρι να τραβήξει χειρόφρενο ο οδηγός σε «συμβεβλημένο» σουβλατζίδικο της Εθνικής Οδού ή, προληπτικά, να πάψουν να πίνουν νερό τρία εικοσιτετράωρα πριν να επιβιβαστούν στο πούλμαν. Πάλι καλά που όσο πάνε λιγοστεύουν κι οι λακκούβες.