Περσείδες στη Σκουφά

Και γιατί δεν ξυρίζουμε όλοι τα κεφάλια μας, να φορέσουμε πορτοκαλί κελεμπίες και να κουνάμε κουδουνίστρες στο φεγγαρόφωτο μουγκρίζοντας ομ ομ; Σαν τον πνιγμένο που πιάνεται απ’ τα μαλλιά του, έτσι αρπαχτήκαμε φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, από τη λατρεία της γεμάτης σελήνης. Κουίζ: ποιος ήταν εκείνος ο αρχαίος που περπατούσε στην εξοχή κοιτάζοντας τον ουρανό κι έπεσε σε μια τρύπα; Ούτε κι εγώ το θυμάμαι, αλλά φοβάμαι μήπως το έχουμε κιόλας πάθει χωρίς να το καταλάβουμε.

Η δημοσιότητα που πήρε το θρασύτατο αυτό φωτιστικό ήταν πέραν πάσης προσδοκίας. Εγινε πρωτοσέλιδο, πρώτη είδηση, ναρκωτικό περιωπής και είδος πρώτης ανάγκης. Κουκούλωσε τα εθνικά μας κεσάτια, υποβάθμισε τα δυσοίωνα φιρμάνια του Σόρος, έριξε την αμερικάνικη οικονομική νύχτα στα αζήτητα και βεβαίως εξαφάνισε από τον υπερφωτισμένο ουρανό το σάλτο μορτάλε των Περσείδων. Προσωπικά είδα μόνον μία να βουτάει με το φλεγόμενο κεφαλάκι της στον Αργοσαρωνικό, αλλά δυστυχώς εκείνη τη στιγμή δεν είχα καμία ευχή πρόχειρη να την κατευοδώσω.

Με είχε φάει η αγωνία να οργανώσω όσο το δυνατόν καλύτερα το τριήμερο, μη με καταπιεί το κενό της αυγουστιάτικης Αθήνας, μην εξαερωθεί σε τρία εικοσιτετράωρα μέσα η επήρεια της χρυσής Αστυπάλαιας που τη φυλάω σαν το γλυκό της μαμάς για τις μέρες της βαθιάς υπογλυκαιμίας που λένε πως έρχονται.

Πρώτη φορά στη ζωή μου κάθησα κι έφτιαξα διαδρομές διάσωσης και ευτυχώς λειτούργησαν όλες υπέρ μου. Ακόμη κι αυτός ο Γούντι Αλεν που είδα σε θερινό με παρηγόρησε, κι ας μην έχω την παραμικρή ελπίδα (και κυρίως την όρεξη) να συναντήσω «έναν ψηλό μελαχρινό». Επιτέλους, να μια τρυφερή χειρονομία προς τη μεταφυσική της τρίτης ηλικίας χωρίς εκείνα τα «τουριστικά» τύπου «Βίκυ Κριστίνα Μπαρτσελόνα» και άλλα που βαριέμαι και να απαριθμήσω. Για τον Χίτσκοκ ούτε λόγος. Υπήρξε πάντοτε ένας από τους στενότερους φίλους μου, αλλά για πείτε μου κι εσείς. Η Γκρέις Κέλι σαν ηθοποιός ήταν τω όντι αγγούρω ή μήπως με επηρέασαν τα άβολα καθίσματα και η παραισθησιογόνα μυρωδιά της πετούνιας;

Υστερα, με πρόσχημα τη μεγάλη έκθεση Μόραλη που τελειώνει οσονούπω, είπα να πω και ένα γεια στους παλιούς αγαπημένους μου της Εθνικής Πινακοθήκης. Ποιον από όλους θα έπαιρνα στο σπίτι; Η «Κυριακούλα Βούλγαρη» του Πίτζε Φραντσέσκο μου επιβλήθηκε και πάλι κερδίζοντας στα σημεία τη γλυκιά μονοχρωμία του «Γιάντες», ενώ λίγα μέτρα παρακάτω, στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, έφυγα παίρνοντας από τη συλλογή Κατσίγρα «Το λιμάνι της Πάτρας» του Βασίλη Χατζή.

Κι εκεί που έπινα ένα τελετουργικό καφεδάκι στα αμέσου δράσεως της «Λυκόβρυσης», την είδα να κοντοστέκεται και μετά να στρίβει τρικλίζοντας προς τη μεριά της Σκουφά. Ενα εικοσιπεντάρικο πρεζόνι, το κορίτσι με τα κατάμαυρα, ισχνό, κοντοκουρεμένο και κυρτό σαν κινούμενο ερωτηματικό, έβαλε το κατάλληλο σημείο στίξης στην ισορροπία μου. Κι αν ήταν η στάχτη από την Περσείδα που σας έλεγα παραπάνω; Ούτε και τώρα είχα την κατάλληλη ευχή να την κατευοδώσω.