Τηλεπολιτική του συναισθήματος

Βοά ο τόπος ότι σε αυτές τις δύσκολες ώρες οι μόνες επιχειρήσεις που ανθούν είναι τα ενεχυροδανειστήρια – και σε ένα από αυτά καταφεύγει η πρωινή εκπομπή του Mega με τον Δημήτρη Τάκη ζητώντας από τον επιχειρηματία να δώσει στο κοινό τον παλμό της δυστυχίας. Στο πλευρό του παρουσιαστή η Λιάνα Κανέλλη. Με το που ακούει ιστορίες απελπισίας και περιγραφές για το πώς ζυγίζει τις βέρες και τις λίρες ο ενεχυροδανειστής, σπεύδει: «Πώς αντέχετε να κάνετε αυτή τη δουλειά; Ξέρω, είναι κάπως ρομαντική η ερώτηση, αλλά με αποκαλούν και “βουλευτή της καρδιάς”». Τι να απαντήσει και ο επιχειρηματίας σε αυτή την αποστομωτική πολιτική του συναισθήματος! «Να, είχα μακριά σγουρά μαλλιά και τώρα δεν έχω καθόλου». «Στην κοινωνία που οραματίζομαι εγώ το δικό σας επάγγελμα θα ήταν άχρηστο» επιμένει στην πολιτική επεξεργασία της τραγωδίας-του-ενέχυρου που έχει ξεδιπλωθεί λίγο νωρίτερα η βουλευτής και συνεχίζει: «Και πού βρήκατε το κεφάλαιο να αγοράζετε… και ποιοι είναι αυτοί που επενδύουν σε λίρες, θα έχουν πιει το αίμα εργαζόμενων, γιατί ουδείς τίμιος κερδίζει τόσα χρήματα». Αμηχανία ο ενεχυροδανειστής από τη Θεσσαλονίκη που βρίσκεται σε απευθείας σύνδεση με το στούντιο του Mega. «Να μην αντιμετωπίζουμε τον κύριο ως βασικό εκπρόσωπο του καπιταλισμού», σκέφτονται ταυτοχρόνως παρουσιαστής και καλεσμένη, «πείτε μας μόνο πώς κάνετε την εκτίμηση ενός χρυσού;». Παίρνει μια ανάσα εκείνος. «Με το ζύγι, είτε λίρες είτε βέρες, να, έτσι, έρχεται ο πελάτης στο μαγαζί, οδός τάδε, αριθμός τάδε…». Τόσο ζόρι πέρασε κι αυτός, να μη διαφημίσει την επιχείρησή του; Και στη συνέχεια δείχνει με πόση ηλεκτρονική ακρίβεια φροντίζει τις μνήμες των ανθρώπων και δεν κλέβει στο ζύγι το βάρος των κειμηλίων τους. Ετσι είναι η τηλεόραση και εδώ που τα λέμε και ο καπιταλισμός, το συναίσθημα γίνεται ιδανικό όχημα για τη διαφήμιση προϊόντων, επιχειρήσεων, ιδεών, τα πάντα μπορούν να τυλιχτούν στο ροζ καραμελόχρωμα του ιδανικού.