Προσκήνιο

n Ανιση, κάποιες στιγμές κουραστική, κουραστικής διάρκειας αλλά, τελικά, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η «(A)pollonia» του Κριστόφ Βαρλικόφσκι (Φεστιβάλ Αθηνών / Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση). Ο σκηνοθέτης μπέρδευε, με τον ακραίο του τρόπο και με τους καλά γυμνασμένους ηθοποιούς του, ύφη και ιδέες, έδενε Ιφιγένεια και Αλκηστι με μία Πολωνέζα που θυσιάστηκε για να σώσει Εβραίους από τους ναζί και ανέτρεπε την έννοια της θυσίας δημιουργώντας ένα δικό του, εντελώς προσωπικό και σύγχρονο δοκίμιο πάνω στην αρχαία ελληνική τραγωδία.

n Θεωρώ πως η α λα «Ρίμινι Πρότοκολ» – αλλά απολύτως πρωτότυπη – παράσταση «Πολεοδομία 5. Ταξίδι με τρένο» της Ομάδας «Projector» – σκηνοθεσία Ανέστης Αζάς σε συνεργασία με τον Πρόδρομο Τσινικόρη, δραματουργική συνεργασία Αντριάνα Αλεξίου – στο Μέγαρο του ΟΣΕ, μία παράσταση – «ντοκιμαντέρ» πάνω στην, εκ των ένδον και με την αγαστή συνεργασία όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων, υποβάθμιση του σιδηροδρόμου ως μέσου μεταφοράς και στην καταστροφή και πλήρη διάλυση του ΟΣΕ, ήταν η ουσιαστικότερη παρέμβαση του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Οι έξι σχετιζόμενοι με τον ΟΣΕ και τα τρένα ερασιτέχνες – Σπύρος Φασούλας, Κώστας Ντεμελής, Κώστας Γενιδούνιας, Χάρης Καραδήμας, Νίκος Σμπαρούνης, Λένα Ζωγραφάκη (μία σοπράνο από τη Χορωδία των Εργαζομένων του ΟΣΕ), Γιώργος Φωτιάδης – που οι μαρτυρίες τους φορμαρίστηκαν εξαιρετικά, μαζί με βίντεο και τραγούδια, σε παράσταση – πολιτική παρέμβαση απεδείχθησαν πολύτιμοι συνεργάτες.