Αυγουστιάτικες φουρτούνες

ΤΟ ΕΡΓΟ. Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί. Που δεν καθορίζεται. Πριν από τον Δεύτερο Πόλεμο. Ο Τάκης, απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, καλοπερασάκιας, πλακατζής, ακμαίος ακόμα, ξεκαλοκαιριάζει με τη γυναίκα του _ δεν έχουν παιδιά _ στο πατρικό της που έχουν κληρονομήσει. Μαζί τους, ο Βαγγέλης, κολλητός του Τάκη, επίσης του Ναυτικού, επίσης συνταξιούχος, υφιστάμενός του στα καράβια, που έχει περάσει στη δούλεψή του μαζί με την γυναίκα του, τη Σταματίνα, μαγείρισσα στο σπίτι.

Ο Τάκης έχει πλευρίσει μια νεαρή ομορφοχήρα, τη Μανταλένα, που επίσης δουλεύει στο σπίτι τους. Τη Μανταλένα γλυκοκοιτάζει και ο Βαγγέλης που δεν του στέκεται η γυναίκα του.

Ο Τάκης όμως πολύ σύντομα θα εμπλακεί στα δίχτυα του έρωτα. Αντικείμενο του πόθου του, η Αλίκη, ανήλικη, ορφανή ανιψιά της γυναίκας του, που δεν έχει ακόμα τελειώσει τις Καλόγριες _ το γυμνάσιο _ και που τη φιλοξενούν για λίγες μέρες. Η μικρή _ η απόλυτη αθωότητα _ δεν καταλαβαίνει τίποτα και παίζει αθώα μαζί του. Ο Τάκης, όμως, θα χάσει τον έλεγχο. Οταν ένα βράδυ βρεθούν μόνοι, τη φιλάει. Η Αλίκη θα αναστατωθεί. Και θα τα μαζέψει για να φύγει την άλλη μέρα το πρωί ενώ ο Τάκης, ξεμυαλισμένος πια, της προτείνει _ εις μάτην _ να το σκάσουν μαζί.

Αλλά και η Σταματίνα θα πιάσει στα πράσα τον Βαγγέλη με τη χήρα. Που πριν την διώξουν κακήν κακώς από το σπίτι πετάει μπηχτές για τον Τάκη και την Αλίκη και αφυπνίζει την πλέουσα σε πελάγη αγνοίας Σοφία. Πρώτη σκέψη της, το διαζύγιο. Αλλά τελικά θα τον συγχωρήσει τον Τάκη της. Οπως και η Σταματίνα τον Βαγγέλη της. Διότι, όπως λέει, «οι άντρες θα κάνουν τα δικά τους, μα στο τέλος πάλι στη γυναικούλα τους θα πέσουν». Η αστική τάξη του Μεσοπολέμου _ και όχι μόνο _ ξέρει να συγχωρεί τα πταίσματα και όλα να μπαίνουν στο τέλος στη θέση τους… Ενα αυγουστιάτικο μελτεμάκι _ το συγκεκριμένο είχε το όνομα Αλίκη _ μπορεί να φέρει φουρτούνα αλλά η θάλασσα γρήγορα γαληνεύει.

Μια κομεντί είναι «Το μελτεμάκι» (1927) του Παντελή Χορν, μεταφορά από τον ίδιο στο θέατρο ενός διηγήματός του. Ούτε αξιώσεις φαίνεται να έχει ο συγγραφέας ούτε στο διήγημα έχει καταφέρει να δώσει την ισχύ τρίπρακτου θεατρικού. Αλλά επειδή ήταν μάστορας, με αίσθηση της σκηνικής οικονομίας και με χιούμορ, έχει δώσει υπόσταση στους χαρακτήρες του και το έργο διαθέτει μία ελαφράδα και μία κομψότητα μαζί με έναν διάχυτο ερωτισμό.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Ο σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος έχει προσπαθήσει να δυναμώσει το ξεπερασμένο έργο προχωρώντας σε διασκευή του, φέρνοντάς το σε εποχή νεώτερη και κάνοντάς του τονωτικές μουσικοχορευτικές ενέσεις. Κάποιες στιγμές όμως οι επεμβάσεις στο κείμενο είναι φανερές ενώ η επιλογή των τραγουδιών όχι πάντα επιτυχημένη – βρήκα εντελώς τραβηγμένο το τραγούδι της Πιαφ. Από την άλλη, η παράσταση έχει γοργό ρυθμό αλλά δείχνει τα πράγματα κάπως φωναχτά και εύκολα – μία «παράσταση ΔΗΠΕΘΕ». Τα εκ των ενόντων, λόγω οικονομικών προβλημάτων, σκηνικά και κοστούμια, αξιοπρεπή.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Οι ηθοποιοί, οδηγημένοι να υπογραμμίζουν έντονα χαρακτήρες και καταστάσεις, εξυπηρετούν τη σκηνοθετική γραμμή. Βρήκα καλύτερους την Ελένη Ουζουνίδου και, κυρίως, τον Περικλή Καρακωνσταντόγλου. Κάπως γλυκερή η Τζίνη Παπαδοπούλου. Η καλή Νικολέττα Βλαβιανού βρήκε έδαφος για υπερβολές, στις οποίες έχει έφεση. Η παράσταση, πάντως, μπατάρει από δύο ασυγχώρητα λάθη διανομής _ μολονότι και οι δύο συγκεκριμένοι ηθοποιοί είναι ικανοί. Ο Γεράσιμος Μιχελής και νέος φαίνεται για τον ρόλο του Τάκη και δεν έχει σχέση με «χοντράνθρωπο ναυτικό» όπως και η Χριστίνα Μαξούρη, και ως δεκαεπτάχρονη δεν πείθει και με την Αλίκη, το «μελτεμάκι», ρόλο απόλυτης ενζενί, καμία σχέση δεν έχει.