ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Και η Αίγινα πλημμύρισε από νότες

Μία αμφιβολία μ’ έτρωγε. «Θα μ’ αρέσει ή θα βαρεθώ από την αρχή»; Κι όμως… Το event ήταν συναρπαστικό. Δεν μετάνιωσα στιγμή. Η αόρατη γραμμή που ένωσε το ολόγιομο φεγγάρι της Αίγινας με το «χάρτινο φεγγαράκι» της Φαραντούρη αιχμαλώτισε τους πάντες.

Η Ντόρα Μπακοπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Αίγινας, χάιδεψε τα πλήκτρα του πιάνου και έστειλε παντού μηνύματα. Μαρία Φαραντούρη και Αλκίνοος Ιωαννίδης, στην παραλία της Αύρας, έβαλαν στο περιθώριο τα διάφορα εφήμερα τραγουδάκια από σελοφάν που κυκλοφορούν σωρηδόν και πνίγουν τις play lists των ραδιοφώνων. Κι εγώ ψηφίζω Τόλη και Πέγκυ, αλλά το αφιέρωμα στον Νίκο Γκάτσο ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Γαλήνη, επίπεδο, κουλτούρα. Κόσμος με άποψη και ψαγμένος, ακόμη και άτομα νεαρής ηλικίας, απέδειξαν πως όταν σκαλίζεις το παρελθόν ή την ιστορία σου, βρίσκεις θησαυρό. Τέτοιος ήταν ο χορός με τις νότες και τα τραγούδια που ξεπήδησαν από το νησί και σκέπασαν όλο τον Σαρωνικό. Με τους θεατές που κατέκλυσαν τον χώρο να σιγοψιθυρίζουν τους στίχους, να θυμούνται σχέδια ή έρωτες στο «αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου» και να ταξιδεύουν με το «φύσα αεράκι». Από το Τσιρίγο και τη Μονεμβασιά, ξανά πίσω στην Αίγινα, που έδειξε ένα πρόσωπο γεμάτο πολιτισμό και παράδοση…