Σουβλάκι αφορολόγητο

Οταν ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος δήλωνε ότι η αύξηση του ΦΠΑ στα εστιατόρια και τα καφέ είναι ένα μέτρο παράλογο, άδικο αλλά αναγκαίο αυτή τη στιγμή, δεν είχε προφανώς την αξίωση να πείσει τους μαγαζάτορες ούτε τους πελάτες. Εδινε όμως ένα μάθημα στους συναδέλφους του: ότι ακόμα και οι χειρότερες πολιτικές επιδέχονται πολιτική διαχείριση.

Το χρειάζονταν ένα τέτοιο μάθημα; Ε, μάλλον – αν σκεφθεί κανείς ότι οι περισσότεροι υπουργοί συμπεριφέρονται από το Μνημόνιο και μετά σαν να είναι σε πόλεμο με την κοινωνία. Σαν να φταίνε οι πολίτες, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, για τα μαύρα μας τα χάλια.

Σκέφτεστε τι θα είχε συμβεί αν η αύξηση του ΦΠΑ ανακοινωνόταν πριν από τον ανασχηματισμό; Κατά πάσα πιθανότητα, ο προηγούμενος υπουργός θα είχε επιτεθεί στους καταστηματάρχες, θα τους κατηγορούσε ότι παρακρατούν τον φόρο και δεν τον αποδίδουν – και με την ευκαιρία, θα ανακοίνωνε και την αύξηση σαν αναδρομική τιμωρία…

Οι λογαριασμοί

Ε, και; Αλλάζει κάτι; Μήπως τώρα δεν θα τρώμε σουβλάκι με 23% ΦΠΑ; Προφανώς, και θα πούμε κι ένα τραγούδι, αφορολόγητο. Η διαφορά όμως στην εκφορά της πολιτικής είναι πολύ μεγάλη. Και επειδή η οικονομία είναι – εκτός όλων των άλλων – κλίμα, ακόμα και αυτή η διαφορά στο ύφος δίνει κάποιο περιθώριο στην ελπίδα ότι τα πράγματα μπορεί να πάνε κάποια στιγμή καλύτερα.

Ευτυχώς, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία: η κυβέρνηση θα χρειαστεί να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα πολιτικής διαχείρισης από τον Σεπτέμβριο, τότε που οι λογαριασμοί θα αρχίσουν να φτάνουν στα νοικοκυριά. Οσο και να σε συγκινεί ένας υπουργός που αντιλαμβάνεται το κρίμα και το άδικο, είναι δύσκολο να συνεχίσεις να τον ακούς με συμπάθεια μετά το εκκαθαριστικό της Εφορίας, την έκτακτη εισφορά, τα τέλη κυκλοφορίας, τον φόρο για το μπλοκάκι και ό,τι άλλο ανακαλύψουν προσεχώς.