Προσκήνιο

_¬Η Ελένη Μανωλοπούλου με τα άκρως λιτά σκηνικά της και ο Κέννυ ΜακΛέλαν με τα κοστούμια του στηρίζουν τη σκηνοθετική άποψη. Αλλά βασικοί πρωταγωνιστές της παράστασης αναδεικνύονται ο διευθυντής φωτισμών Τόμας Γουελγκρέιβ με τη συναρπαστική δουλειά που έχει κάνει και ο Δημήτρης Καμαρωτός με τις ζωντανά παιγμένες από τους ηθοποιούς μουσικές του που σαν να αποτελούν τον μπούσουλα της σκηνοθεσίας. Η παράσταση, πάντως, έχει, κατά τη γνώμη μου, και ελαττώματα. Η δραματουργική επεξεργασία από τον σκηνοθέτη και τη Μυρτώ Περβολαράκη του κειμένου, στα στάσιμα κυρίως, με τις χιουμοριστικές έως παρωδιακές παρεμβολές τους, δίνει στα χορικά μία χροιά ιντερμέδιου αλλά πιστεύω πως χάνεται το μέτρο. Το ύφος της παράστασης αλλοιώνεται και η διάρκειά της γίνεται απαγορευτική για αρχαίο θέατρο και αποβαίνει εις βάρος της.

_¬ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Ο Μηνάς Χατζησάββας με το κύρος του, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη με τη δύναμή της και χωρίς σκληρότητες, ο Γιώργος Γάλλος εξυπηρετούν τη γραμμή της παράστασης απόλυτα. Ο Θοδωρής Αθερίδης ξεκινάει καλά στους χαμηλούς τόνους που ζήτησε η σκηνοθεσία αλλά σύντομα αποδεικνύεται πολύ λίγος αλλά και με άτεχνη κίνηση. Ξεχώρισα το έξοχο ντουέτο Στεφανίας Γουλιώτη (Ιρις) και Θεοδώρας Τζήμου (Λύσσα) – άψογες υποκριτικά, κινησιολογικά και φωνητικά – και από τους κορυφαίους του πολύ καλού Χορού τον Χάρη Τσιτσάκη. Ο Γιάννης Βογιατζής, σφιγμένος και δύσκαμπτος. Ο Νίκος Καραθάνος, ηθοποιός με προσόντα, φοβάμαι πως δεν έχει το μέγεθος του ρολίστα που απαιτεί η τραγωδία, έστω και σε μία εκδοχή τύπου Μαρμαρινού. Είναι ικανοποιητικός στο πρώτο επεισόδιο του Ηρακλή και στον μονόλογο του Αγγέλου, ρόλου που η σκηνοθεσία «ενοποιεί» με του Ηρακλή, αλλά φορτσάρει, με φωνή ανεπαρκή, στριγγή, στο τελευταίο επεισόδιο.

Εν ολίγοις.

Η πιο ενδιαφέρουσα, έως τώρα, σκηνοθετική πρόταση του Φεστιβάλ Επιδαύρου, που δεν της λείπουν τα ελαττώματα.