Απλώς τέλεια κωμωδία!

Σπαρταριστά απωθημένα: όλα στην ιδιοφυή κωμωδία του Χάουαρντ Χοκς έχουν να κάνουν με την προσπάθεια του Κάρι Γκραντ να αυτοευνουχιστεί! Τι θέλω να πω με αυτό; Μα, ρόλους δεν παίζουμε μόνο στο θέατρο ή στο σινεμά. Ρόλους παίζουμε και στη ζωή. Φοράμε το ένα κοστούμι πάνω από το άλλο και είτε προσπαθούμε να τα αποβάλουμε είτε να υποταχτούμε. Αλλά «κάτι» μέσα μας αντιδρά και εξωτερικεύεται σπαστικά και αμήχανα: είναι ο αληθινός «εμείς» που θέλει να ανασάνει. Και αυτό αν είναι τραγικό, τότε πρέπει να είναι και ξεκαρδιστικό!

Αδικημένη στην εποχή της η υπέροχη ταινία του Χάουαρντ Χοκς «Bringing up baby», κατακρεουργήθηκε από την κριτική και αποτέλεσε εμπορική αποτυχία. Δεν πειράζει, τα πραγματικά διαμάντια δεν χάνονται ποτέ. Εδώ ο Κάρι Γκραντ ενσαρκώνει έναν αφηρημένο επιστήμονα, παλαιοντολόγο, που έχει φάει πολλά χρόνια από τη ζωή του συναρμολογώντας τον σκελετό ενός βροντόσαυρου στο μουσείο που εργάζεται. Εχει σχεδόν τελειώσει το έργο του, μόνο που του λείπει… ένα τελευταίο κόκαλο. Επίσης, ετοιμάζεται να παντρευτεί μια γυναίκα με πλάνο. Μια γυναίκα αυστηρή, οργανωμένη και άκρως δεσποτική. Ιδανική δηλαδή για τον «ρόλο» που έχει επιλέξει ο ίδιος. Αλλά άκρως ασύμβατη με αυτό που πραγματικά είναι.

Κάθριν Χέπμπορν, το θεϊκό πλάσμα που κάνει τη διαφορά. Φαινομενικά, είναι το αντίθετο από αυτόν: γεμάτη αυθορμητισμό, οικειοθελώς παραδομένη στην αλήθεια της στιγμής και «εξοπλισμένη» με ένα παράξενο και εξωτικό κατοικίδιο: μια εξημερωμένη λεοπάρδαλη. Η συνάντησή τους, εκρηκτική. Ο Γκραντ αντιδρά αλλά δεν ξεκολλά. Η Χέπμπορν επιμένει, όχι από κάποια ψυχοπαθολογική εμμονή (όπως έγραψαν οι κριτικοί της εποχής), αλλά επειδή έχει δει πέρα από τα «κοστούμια» του.

Ο σκηνοθέτης Χάουαρντ Χοκς πιάνει τη γελοιότητα του όλου πράγματος και τη μετουσιώνει σε αναρίθμητα γκαγκ που σκάνε με ρυθμό μυδραλιοβόλου, πλάι σε ατάκες γρήγορες, αιχμηρές και άκρως διασκεδαστικές. Χωρίς υπερβολή, «Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη» είναι μια τέλεια ταινία. Τέλεια στους ρυθμούς της, στο χιούμορ της, στις σημάνσεις της. Και εντελώς αγέραστη, μιας και το κοινωνικό «μοντέλο» δεν έχει δα εξελιχθεί και τόσο από το 1938.