ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια άλλη Ελλάδα

Μέσα στον καυτό ήλιο και δίπλα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, οι ξύλινοι πάγκοι καμάρωναν για την πραμάτεια τους: κουλουράκια, ξεροτήγανα, χυλοπίτες, μαρμελάδες βερίκοκο και σαπούνια, που φτιάχτηκαν από νοικοκυρές στα σπίτια τους, χειροποίητα κοσμήματα και κουβέρτες πλεγμένες στο χέρι. Οι βάρδιες των χαμογελαστών εθελοντριών εναλλάσσονταν κάθε τόσο έως αργά το βράδυ… Στα χαρτιά που ήταν κολλημένα μπροστά τους έγραφαν ότι τα έσοδα θα πήγαιναν για την αγορά ενός απινιδωτή που χρειάζεται το ασθενοφόρο του μικρού νοσοκομείου τους. Την πρωτοβουλία είχαν οι ξένοι Ευρωπαίοι που μένουν μόνιμα στην Κίσσαμο της Δυτικής Κρήτης και οι γυναίκες του τοπικού Ερυθρού Σταυρού. Την άλλη μέρα έμαθα ότι κατάφεραν και συγκέντρωσαν χίλια ευρώ – τα μισά περίπου του απαραίτητου ποσού για το πολύτιμο μηχάνημα. Μια άλλη Ελλάδα από εκείνη της Αθήνας βρήκα στην περιφέρεια, όπου κατέφυγα για λίγο κυνηγημένη από τη βίαιη και τρομακτική πόλη του Μεσοπρόθεσμου. Ναι, αγωνιούν για το λάδι τους, θυμώνουν για τα ακριβά καύσιμα, ανησυχούν για τους νέους τους που δεν βρήκαν ακόμα δουλειά, για τα δάνεια που τρέχουν. Εχουν όμως τα λαχανικά τους στον κήπο, τα τραπεζώματα στα σπίτια και τα κεράσματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους καθημερινά, τα πανηγύρια τους πάντα το ίδιο ζωηρά μπροστά στα ξωκκλήσια, τις εθελοντικές εξορμήσεις τους… Ζουν σίγουρα πιο ανθρώπινα από τους κατοίκους της «παγωμένης» πρωτεύουσας, που περιμένει με φόβο το φθινόπωρο που της ξημερώνει…