ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διασκέδαση στην πλατεία

Παρασκευή δέκα και τέταρτο το βράδυ. Η μακρόστενη πλατεία, όλη κι όλη μόλις 20 μέτρα μήκος και 8 μέτρα πλάτος, με μια παιδική χαρά στην άκρη της, ήταν γεμάτη κόσμο – πρώτη φορά τόσος πολύς κόσμος. Κι όχι μόνο παιδιά και έφηβοι, αλλά και μεγάλοι, οι γονείς και οι παππούδες τους πιθανότατα.

Τα παιδιά ήταν στην παιδική χαρά ανεβασμένα στις κούνιες, στην τσουλήθρα, έπαιζαν κρυφτό, ψάχνοντας για τις πιο απίθανες κρυψώνες. Οι έφηβοι, στα παγκάκια της άλλης άκρης, συζητούσαν σαν μεγάλοι, γέλαγαν. Απαραίτητο αξεσουάρ το παγωτό στο χέρι, αγορασμένο από το απέναντι περίπτερο.

Οσο για τους μεγάλους; Μπροστά μου εμφανίστηκε μια εικόνα που είχα να δω από τη δεκαετία του ’80, τότε που όλες οι πλατείες, μεγάλες και μικρές, ήταν γεμάτες κόσμο. Τότε που οι γονείς έπαιζαν με τα παιδιά τους, κάθονταν στα παγκάκια, κρατώντας σακουλάκια με ηλιόσπορους και στραγάλια. Κι αυτή ήταν η διασκέδασή τους.

Η σημερινή εικόνα ήταν λίγο διαφορετική: οι πατεράδες και οι παππούδες στα παγκάκια, με προμήθειες από το περίπτερο και το διπλανό ταβερνάκι, είχαν στήσει αυτοσχέδια τραπεζάκια από κούτες, πάνω στα οποία έπαιζαν τάβλι. Γύρω τους είχαν μαζευτεί τα παιδιά, τα οποία ήθελαν κι αυτά να παίξουν. Οι μαμάδες και οι γιαγιάδες είχαν φτιάξει πηγαδάκια. Δύο παρόμοιες εικόνες με διαφορά σχεδόν 30 ετών. Κι όμως, μπορεί να έχουν περάσει τρεις δεκαετίες, ωστόσο, φαίνεται πως και το 2011 η διασκέδαση, ύστερα από πολλές διαδρομές, επιστρέφει στην πλατεία της γειτονιάς.