ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Μιλόνγκα στις ραχούλες

Φέτος το καλοκαίρι πήγα στο χωριό μου – το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας – μόνο για ένα Σαββατοκύριακο. Είχα όμως την τύχη να είμαι παρούσα σε ένα πολύ ξεχωριστό γεγονός. «Ελα το βράδυ στο Μουσικό Καφενείο» – ένα κέντρο μόλις τρία χιλιόμετρα έξω από το Καρπενήσι, όπου οργανώνονται ενδιαφέρουσες μουσικές βραδιές – μου φώναξε στα πεταχτά ο φίλος μου ο Δημήτρης. Και πήγα φυσικά γιατί ξέρω ότι όπου είναι αυτός κάτι καλό συμβαίνει. Μπορούσες να φανταστείς μιλόνγκα στις ραχούλες; Εγώ τουλάχιστον όχι. Πήγαινα, το ομολογώ, με αρκετή δόση περιέργειας και – επειδή δεν θέλω πια να κρύβω τίποτα – και με ολίγη από σαρκασμό. Και αυτοσαρκασμό δεν λέω. Οπως παλιότερα κάτι βράδια καλοκαιρινά που ακούγαμε στο χωριό σκληρές ροκιές. Αλλά αυτή ήταν η δική μας μουσική, της γενιάς μας που «αρρώσταινε» με τα τσάμικα και τα καλαματιανά.

Τι δουλειά έχουν τώρα οι τανγκέρος μέσα στα έλατα και τις βουνοπλαγιές; Μου λες; Φαίνεται όμως πως έχουν, το είδα με τα μάτια μου, ενώ ο Δημήτρης, ο κοσμογυρισμένος ναυτικός της παρέας μας μίλαγε για τους – αυθεντικούς – χορευτές που είχε δει στα καταγώγια του λιμανιού στο Μπουένος Αϊρες κάνοντας ταυτόχρονα αυστηρή κριτική στον αδελφό του – και διοργανωτή της τριήμερης εκδήλωσης – που χόρευε με ρούχα σπορ και όχι με κοστούμι, όπως του πρέπει δηλαδή του κλασικού τάνγκο.

Τριάντα πέντε παθιασμένοι δάσκαλοι και χορευτές, λοιπόν, από όλη την Ελλάδα, ανάμεσά τους και ο Παμπλίνο από τη Θεσσαλονίκη, ο Θοδωρής και η Εβελίνα από την Αθήνα, ο Αλέξης και η Ευγενία από την Κρήτη, ο Κωνσταντίνος και η Καλλιρρόη από την Πάτρα, ο Παναγιώτης από την Πρέβεζα, ο Κωνσταντίνος από τη Λάρισα και ο Νίκος από το Μεγάλο Χωριό τα έδωσαν όλα, χορεύοντας με πάθος μέχρι τα χαράματα. Το έζησα. Και μάλιστα έπειτα από δύο τζιν τόνικ και τρία μπουτάκια από κοτόπουλο με σάλτσα μπάρμπεκιου για να σταθώ, μου έφυγε η πόζα, ήθελα να σηκωθώ και να χορέψω κι ας μην ήξερα τα – τόσο πολύπλοκα για τους αμύητους – βήματα του κλασικού τάνγκο. Δεν χόρεψα. Δεν ήταν πάρτι. Αγόρασα όμως επιτόπου ένα ζευγάρι υπέροχα παπούτσια για χορό από κόκκινο λουστρίνι, τα φόρεσα και αφέθηκα στη μαγεία της φωνής του Κάρλος Γκαρντέλ: Mano a mano, Noche fria, Me da pena confesarlo… Και του χρόνου παιδιά. Να μας ξανάρθετε.