Ποιότητα και σιγουράντζα
Νέος τρόπος διαμαρτυρίας που μας έρχεται από τας Ευρώπας και είναι και πολύ τρέντι. Ισα, μην την πάρουν χαμπάρι οι ταξάρες (είπαμε: οι ιδιοκτήτες, όχι
οι οδηγοί) κι αρχίσουν – και – να μας πιτσιλάνε με τεστοστερόνες ντεμέκ μαγκιάς...
Η κρίση, τελικά, θέλει ποιότητα. Και… σιγουράντζα. Ο κόσμος δεν μπορεί να πηγαίνει σε όλα, δεν μπορεί καν να πηγαίνει σε πολλά, οπότε σπεύδει να κατακλύσει τα στάδια και τα θέατρα όταν ξέρει ότι θα δει σίγουρα κάτι καλό, κάτι που ούτως ή άλλως γνωρίζει τι είναι και του αρέσει. Το είδαμε στην περίπτωση της Επιδαύρου με τον Σαμ Μέντες και τον Κέβιν Σπέισι που έκαναν τρία sold out. Αλλά το είδαμε και στις συναυλίες του Ρότζερ Γουότερς στο κλειστό του ΟΑΚΑ, που έκανε επίσης τρία sold out. Οπως και στη συναυλία των Μπον Τζόβι στο Ολυμπιακό Στάδιο, που μάζεψε 65.000 θεατές. Ο θαυμαστής των μεγάλων ονομάτων είναι διατεθειμένος να πληρώσει ακριβά αυτήν τη σιγουριά, προκειμένου να μην ξοδέψει πολλές φορές από λιγότερα, σε θεάματα που ενδέχεται και να τον απογοητεύσουν. Το ίδιο συμβαίνει και στον χώρο του βιβλίου. Τα τελευταία χρόνια που τα πράγματα στένεψαν, οι αναγνώστες αποφεύγουν τους πειραματισμούς και οι εκδότες βγάζουν πολλά βιβλία «κλασικών». Αυτό άλλωστε δεν σημαίνει και η γνωστή διαπίστωση ότι σε εποχές κρίσεις όλοι γίνονται πιο συντηρητικοί;
Φοίβη