ΦΟΙΒΗ

Τα παιδιά

της μαργαρίνης

Σεβαστή μου κυρία Φοίβη, hyyaa huomenta =

καλή σου μέρα.

Αφορμή που σου γράφω ήταν το ολοσέλιδο άρθρο του «Helsingin Sanomat» για τον μεγαλύτερο παιδικό σταθμό της Σκανδιναβίας, που εγκαινιάστηκε στο Οσλο Νορβηγίας. Στεγάζει 500 παιδιά και για τη φροντίδα τους έχουν 131 νηπιαγωγούς, καθώς ο χώρος είναι τεράστιος έχει εμβαδόν 12.550 τ.μ., ήταν πρώην εργοστάσιο μαργαρίνης. Οταν έκλεισε ο δήμος το ανακαίνισε και το μετέτρεψε σε παιδικό σταθμό! Κυρία Αθηναίου μου, αν δεν με απατά η μνήμη μου, κοντά στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» στον Πειραιά βρίσκεται το καπνεργοστάσιο Κεράνης, το οποίο εδώ και μερικά χρόνια είναι «εγκαταλειμμένο». Ετσι, θα ήταν μια «ευεργετική» πράξη του δημάρχου να το αγοράσει ο πλούσιος Δήμος Πειραιώς και να το αξιοποιήσει (αναλόγως).

Ποια είναι η γνώμη σου;

Με εκτίμηση,

Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι

Τώρα, βέβαια, σε αυτή τη χώρα ζούμε έντεκα εκατομμύρια παιδιά που μόλις μας πήραν το γλυκό από το στόμα και μας μάλωσαν. Πού να βρεθούν παιδικοί σταθμοί για τόσα παιδιά; Για να σοβαρευτούμε όμως, κιόλας, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δήμοι πλούσιοι, έτσι όπως έχουν για χρόνια διοικηθεί. Οι περισσότεροι είναι καταχρεωμένοι όπως είναι όλη η Ελλάδα. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν αρκετοί δημοτικοί σταθμοί και ο κόσμος αναγκάζεται να πληρώνει. Οσο για το Οσλο… Να την πω την κακία μου τώρα; Πως ό,τι κάνουν τελευταία οι Νορβηγοί το κάνουν σε μεγάλη έκταση;

Διακρίσεις

Αγαπητή Φοίβη,

Απορώ γιατί σε ορισμένους από εμάς φαίνεται παράξενο και ξεπερασμένο ότι η κοινωνία στην Ινδία αποτελείται από διάφορες κάστες – ομάδες πληθυσμών, οι οποίες μοιράζονται την οικονομική (και κοινωνική) ζωή της χώρας και ότι ανάλογα σε ποια κάστα – κατηγορία ανήκει κάθε πολίτης, έχει πρόσβαση σε πόρους ζωής. Και απορώ γιατί να απορούμε αφού και η ελληνική κοινωνία είναι το ίδιο διαιρεμένη όπως αυτή της Ινδίας. Διότι, σε τι διαφέρουμε (εκτός του ζητήματος της θρησκείας) αφού τα πολυάριθμα σινάφια λυμαίνονται μια ζωή τον εθνικό πλούτο;

Σήμερα το παράδειγμα των αυτοκινητιστών ταξί, χθες των λιμενεργατών και φορτηγατζήδων, αύριο ποιος ξέρει ποια κάστα έχει σειρά. Ισως διαφέρουμε στο ότι οι δικές μας κάστες είναι όλες εύπορες και δεν υπάρχουν οι κατώτερες πειναλέες όπως στην Ινδία.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι οι εκπρόσωποι των εγχώριων ομάδων (καστών) πρεσβεύουν την αταξική κοινωνία. Μήπως το βρίσκετε και εσείς λίγο οξύμωρο ή είναι σωστή η λειτουργία της ελληνικής κοινωνίας;

Σας χαιρετώ εγκάρδια και θα σας ευχόμουν καλές διακοπές αν εδώ, στη Γερμανία, δεν είχαμε 10 βαθμούς θερμοκρασία μέσα στο κατακαλόκαιρο!

Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης 26/7/11, Γερμανία

Αυτή τη στιγμή η μόνη α-ταξική κοινωνία είναι αυτή που έχουμε τώρα, δηλαδή η κοινωνία χωρίς ταξί. Κατά τα άλλα, έχετε δίκιο να παρομοιάζετε τα κλειστά – ή και ανοιχτά – επαγγέλματα με κλειστές κάστες γιατί έχουν αρκετά κοινά. Λ.χ., διαμορφώνονται σε κληρονομική βάση. Αν είσαι γιος βραχμάνου (η κάστα με τα μεγαλύτερα προνόμια) θα είσαι βραχμάνος όπως και εδώ, όπου αν είσαι γιος υπουργού θα γίνεις υπουργός. Υπάρχουν όμως και διαφορές. Εκεί δεν παίζει μεγάλο ρόλο το χρώμα, ενώ εδώ χωριζόμαστε σε κίτρινους (ταξί), πράσινους (φαρμακοποιοί), κόκκινους (γιατροί). Ενώ οι αντίστοιχοι των ινδών Ανέγγιχτων (των εκτός κάποιας κάστας) εδώ είναι οι μαύροι: α, ρε μαύρε, που λένε ή αλλιώς, μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα.