Των στρουμφ ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει

Η κόλαση είναι οι Γάλλοι. Οχι οι γάλλοι τραπεζίτες που πρώτοι συναίνεσαν στο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, αλλά οι γάλλοι διανοούμενοι. Οι ψυχαναλυτήριοι που εξηγούν τα πάντα στεγνώνοντάς τα. Οι σημειολογάδες που απομυζούν από τους μύθους τη γοητεία.

Ενας από αυτούς τους κολασμένους, ονόματι Antoine Buéno, τα έβαλε με τα στρουμφάκια. Η κοινωνία, λέει, των στρουμφακίων είναι αρχέτυπο απολυταρχικής ουτοπίας. Το στρουμφοχωριό είναι μια κολεκτίβα κλειστή κι αυτάρκης, που υπακούει τη σταλινική ενός ανδρός αρχή – τον φύρερ Μπαρμπαστρούμφ. Οι γαλάζιοι σύντροφοι απολαμβάνουν αυτήν την περιχαρακωμένη ευημερία και δεν εγκαταλείπουν το χωριό τους σχεδόν ποτέ.

Ο καημένος ο Buéno. Δεν ξέρει ότι η στρουμφική ουτοπία είναι ήδη πραγματικότητα. Δεν ξέρει πως κάπου μακριά, στη νοτιοανατολική απόφυση της Ευρώπης, δεν είναι ένα, αλλά πολλά τα στρουμφοχωριά. Είναι πολλά τα φέουδα ειδικών συμφερόντων. Συντεχνίες και φαμίλιες σχηματίζουν κάτι σαν χαλαρή ομοσπονδία χωρίς συλλογικότητα. Κανείς δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει κάτι που τον υπερβαίνει. Κανείς δεν μπορεί να υπάρξει επέκεινα της πάρτης. Υπάρχει, ας πούμε, μόνο ως αδειούχος ταξί, ως συνδικαλιστής των κρατικών πανεπιστημίων, ως οπαδός του μπέικου Ολυμπιακού.

Δεν τα ξέρει αυτά ο Γάλλος. Κι ούτε φαντάζεται ότι μπορεί στον δυτικό κόσμο να επιβιώνει μια δημοκρατία ως άθροισμα αλληλοσπαρασσόμενων φατριών. Ως αγέλες που τρων, τρώγονται κι αγνοούν ότι στο τέλος όλες μαζί θα τη στρουμφίσουνε…