Τι άλλο θα πληρώσω;
2 λεπτά
Τι άλλο
θα πληρώσω;
Ως γνωστόν, κάθε θαύμα τρεις ημέρες – και το μεγάλο τέσσερις. Την περασμένη εβδομάδα, με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής, μπήκε – όπως είπε και ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος – πάτος στο βαρέλι του χρέους και μείναμε με το χάος των ελλειμμάτων.
Ομως, βαρέλι έχει και ο κάθε πολίτης – και σ’ αυτά τα βαρέλια πάτος δεν έχει βρεθεί ακόμα. Το αντίθετο – προχθές ανακοινώθηκε ότι πάνε για κλείσιμο ή συγχώνευση καμιά σαρανταριά φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζομένους. Α, και χθες βγήκε μία τροπολογιούλα με την οποία περικόπτονται ώς 50% κάτι επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων. Και έπεται συνέχεια των εκπλήξεων…
«Μα οι συγχωνεύσεις είναι στο Μεσοπρόθεσμο και για τις περικοπές επιδομάτων γινόταν συζήτηση εδώ και καιρό» – σαν να την ακούω την απάντηση από την πλευρά της κυβέρνησης. Μπορεί – μόνο που τέτοιες «απαντήσεις» δεν είναι πλέον πειστικές. Εξ ου και οι διαθέσεις των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση δεν είναι δα και οι καλύτερες…
Η αβεβαιότητα
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αβεβαιότητα που προκαλεί η άγνοια για το αύριο. Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε – με επιτυχία – στο εξωτερικό αλλά δεν έχει εξηγήσει το παραμικρό στο εσωτερικό. Υπάρχει κάποιο σχέδιο; Ποιοι θα κληθούν να πληρώσουν τη νύφη μέσα στο επόμενο διάστημα; Ποιος είναι ο λογαριασμός; Ποιοι – και πώς – θα απολυθούν ακόμα; Και θα γίνει κάτι γι’ αυτούς; Εχουν να προσδοκούν ή απλώς θα πέσουν στη θάλασσα και όποιος κολυμπήσει;
Τους προηγούμενους μήνες, στο κυβερνών κόμμα είχε αρχίσει μία συζήτηση με θέμα «να πούμε την αλήθεια για την οικονομία». Η συζήτηση ξεπεράστηκε από τον ανασχηματισμό και τις εξελίξεις που πυροδότησε, η αλήθεια όμως παραμένει ζητούμενο: να πει η κυβέρνηση το σχέδιό της – και να εξηγήσει πού το σχέδιο αυτό ακουμπά τον καθέναν. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι για να ανακοινωθεί ένα τέτοιο σχέδιο, πρέπει κατ’ αρχήν να υπάρχει…














