ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Dolce far’ niente

Συμβαίνει κάτι με τους πολιτικούς νέας κοπής; Γνωρίζουν κάτι σχετικά με τη διαστολή του χρόνου που αγνοούμε εμείς οι υπόλοιποι; Εμβαπτίζονται στο dolce far’ niente – «ηδύν το ουδέν πράττειν» επί το ελληνικότερον – άμα τη εμφανίσει τους στην πολιτική σκηνή; Κυκλοφορεί καμιά ίωση αποκλειστικά για αιρετούς; Η αναβλητικότητα, ανεξαρτήτως γεωγραφικού μήκους και πλάτους, φαίνεται να είναι το σήμα – κατατεθέν των νέων ηγετών. Εξηγούμαι.

Ούτε μια, ούτε δυο, αλλά 74 φορές έχει επεκταθεί το όριο δανειοδότησης της κυβέρνησης των ΗΠΑ στη σύγχρονη ιστορία της. Μπορεί τα 14,3 τρισ. δολάρια να είναι το μεγαλύτερο χρέος μιας κυβέρνησης στον κόσμο, αλλά θεωρείται αδιανόητο η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη να πτωχεύσει επειδή οι Ρεπουμπλικανοί πιεζόμενοι από μια μικρή υπερσυντηρητική ομάδα όπως το Τσάι Πάρτι θέλουν να δείξουν τα δόντια τους στον Ομπάμα. Κι αν πτωχεύσουν εκείνοι των οποίων το χρέος αντιστοιχεί στο 95% του ΑΕΠ τους, τι θα κάνουν μετά η Ιαπωνία (244%), για να μη μιλήσουμε για εμάς (161%); Κι αν όλα αυτά γίνονται για καθαρά πολιτικούς λόγους, γιατί επιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή, με κίνδυνο 70 εκατομμύρια Αμερικανοί να μην πληρωθούν; Την προηγούμενη φορά η χρεοκοπία απεφεύχθη μόλις πέντε λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα που εξέπνεε η διορία. Εχουμε χρόνο, φαίνεται να σκέπτονται…

Ελα όμως που το ίδιο δείχνουν και οι ευρωπαίοι ηγέτες. Γινόμαστε μάρτυρες μιας αέναης αναβλητικότητας, προβλέψεων που αυτοαναιρούνται, προφητών που αυτοακυρώνονται, απειλών και υπαναχωρήσεων, καθώς και δηλώσεων που έμειναν δηλώσεις. Η τάση αυτή γιγαντώνεται δε στην εσωτερική μας πολιτική σκηνή. Οσα προβλέπουν ότι θα συμβούν δεν γίνονται, αλλά διαρκώς μένουν ενεοί μπροστά στις αναπάντεχες εξελίξεις. Για να επιβεβαιωθεί ο Τζον Μέιναρντ Κέινς που επέμενε: «Το αναπόφευκτο δεν συμβαίνει ποτέ, το απροσδόκητο συμβαίνει πάντα».

Για πολύ καιρό πιστεύαμε ότι η Ιστορία καθοδηγείται από μια λογική αναγκαιότητας. Σήμερα οι περισσότεροι πολιτικοί φαίνεται να της προσδίδουν τον χαρακτήρα της απόλυτης τυχαιότητας. Οπου μεγάλο ρόλο παίζει και η διακινδύνευση. Το παιχνίδι υψηλού κινδύνου της Goldman Sachs και της Lehman Brothers, των hedge funds και της φούσκας των ακινήτων δεν ήταν που είχε καταστροφικές συνέπειες για τη διεθνή οικονομία; Τι μας λέει ότι η σημερινή αναβλητικότητα θα αποδειχθεί λιγότερο επίφοβη; «Θα πάρουμε το ρίσκο», μας λένε οι ηγέτες σε Ανατολή και Δύση και αναγκαζόμαστε να το πάρουμε κι εμείς, ακόμα κι αν δεν το θέλουμε.