ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Είναι πολλά τα ρούβλια…

Θα με πάτε Αθήνα; ρώτησα την Κυριακή τον ταξιτζή παραλιακής κωμόπολης σε γειτονικό με την Αττική νομό. Αφού διαπραγματευθήκαμε την τιμή (η διαπραγμάτευση συνίστατο στο να μου ανακοινώσει την ακατέβατη τριψήφια τιμή κι εγώ επειδή βιαζόμουν να δεχθώ δύσθυμα) μου είπε: «Θα πάμε όμως πρώτα από το σπίτι μου να πάρω το ιδιωτικό μου αυτοκίνητο γιατί αν περάσουμε με το ταξί από το μπλόκο που έχουν στήσει πιο κάτω, θα μου το σπάσουν». Στη διαδρομή μού εξήγησε ότι κάτι ανάλογο κάνουν όλοι οι συνάδελφοί του στην επαρχία, «δεν είναι καιρός να χάνουμε καλοκαιριάτικα τόσα μεροκάματα με τουρίστες». Αυτό είναι το καλύτερο επάγγελμα στον κόσμο, διακήρυξε. Πώς αλλιώς αφού στα 20 χρόνια του στο επάγγελμα έχει βγάλει δύο άδειες ταξί, έχει αγοράσει τρία λεωφορεία και έχει χτίσει δύο μεγάλα σπίτια. «Αυτή είναι μια δουλειά που ξεκινάς το πρωί χωρίς μία και ξέρεις ότι μέχρι το βράδυ θα έχεις τουλάχιστον 100 ευρώ στην τσέπη σου», εξήγησε προσθέτοντας όμως ότι πρέπει να σέβεσαι τον πελάτη και γι’ αυτό έβαλε τον γιο του που οδηγεί το άλλο ταξί να μάθει ξένες γλώσσες ώστε να εξυπηρετεί καλύτερα τους τουρίστες (τώρα σκέφτεται να τον βάλει να μάθει και ρώσικα διότι οι Ρώσοι αφήνουν πλέον τα μεγαλύτερα φιλοδωρήματα). «Ας το ανοίξουν το επάγγελμα», είπε, «κι όποιος είναι μάγκας και το κυνηγήσει θα δουλέψει».

Σ’ ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ πριν από δύο ημέρες ο συνάδελφος Πέτρος Στεφανής περιέγραφε σ’ αυτές εδώ τις σελίδες τι ισχύει για τα ταξί στις άλλες χώρες. Το συμπέρασμα είναι ότι παντού αλλού υπάρχουν κανόνες που διέπουν τη χορήγηση αδειών, τη λειτουργία των ταξί, τη συμπεριφορά των οδηγών, καθώς και πλείστοι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ των αναγνωστών σχετικά με την απεργία των ιδιοκτητών ταξί στην Ελλάδα. Σ’ αυτή πήρε μέρος και ο Νίκος Μίχος που έχει ταξί εδώ και 22 χρόνια στη Φρανκφούρτη. «Το εάν θα ανοίξει το επάγγελμα ή όχι εναπόκειται σε πολιτικές αποφάσεις», σημείωσε μεταξύ άλλων. «Αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει είναι η νοοτροπία των συναδέλφων μου στην Ελλάδα. Ολοι μας, έχουμε πολλές αρνητικές εμπειρίες από αυτούς. Σας παρακαλούμε από τα βάθη της καρδιάς μας: πρέπει να αλλάξουμε. Οπως εμείς προσαρμοστήκαμε, κάντε το και εσείς. Αυτό φυσικά δεν ισχύει μόνο για τους ταξιτζήδες, αλλά γενικά για όλους. Αγωνιστείτε για τα δικαιώματά σας, αλλά όχι εις βάρος άλλων κοινωνικών ομάδων».