Απόδραση από την αγριότητα

Σαν παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Απ’ αυτές που προγραμματίζει τα καλοκαιρινά μεσημέρια η τηλεόραση και τις βλέπουμε με κατεβασμένα τα ρολά και ανοιχτά παράθυρα, με ανεμιστήρες που ανακατεύουν την άπνοια, και χειροποίητη λεμονάδα…

Ετσι, ή κάπως έτσι, είδαμε οι περίπου 300 θεατές του Θεάτρου Κήπου της Θεσσαλονίκης το «Μελτεμάκι» του Παντελή Χορν, του Κώστα Τσιάνου και του Θεσσαλικού Θεάτρου, που σε καιρούς δύσκολους επιμένει για 36η συνεχή χρονιά με «στόχο να φέρει σε επαφή τον κάτοικο της περιφέρειας και των απομακρυσμένων χωριών με τη θεατρική τέχνη» (σύμφωνα με το καταστατικό ίδρυσής του).

«Ευκαιρία για λίγο να ξεχάσουμε τις μεγάλες φουρτούνες που μας δέρνουν αυτό τον καιρό», μας εισάγει στο κλίμα της παράστασης ο θίασος, και «Καπετάνιε, καπετάνιε χαμογέλα/ η αγάπη είναι φουρτούνα που περνά…» (στίχοι Κώστας Νικολαΐδης, μουσική Νίκι Γιάκοβλεφ, πρώτη εκτέλεση Μαίρη Λω), στη σκηνή και οι έξι πρωταγωνιστές της παράστασης.

Κι ύστερα «Πάμε σαν άλλοτε / στο μακρινό τ’ ακρογιάλι…» (Αλέκος Σακελλάριος – Χρήστος Γιαννακόπουλος και Σουγιούλ και Κώστας Γιαννίδης) και οι ηθοποιοί αυτοπαρουσιάζονται τραγουδώντας και χορεύοντας: Νικολέτα Βλαβιανού (Σταματίνα) Περικλής Καρακωνσταντόγλου (Βαγγέλης), Χριστίνα Μαξούρη (Μελετεμάκι – Αλίκη), Γεράσιμος Μιχελής (Τάκης), Ελένη Ουζουνίδου (Μανταλένα), Τζένη Παπαδοπούλου (Σοφία).

Το σκηνικό, σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από το τεχνικό εργαστήρι του Θεσσαλικού Θεάτρου σε μια ιδέα του σκηνοθέτη. Μια ξύλινη προβλήτα μικρού λιμανιού που βλέπει στη θάλασσα, αυλή νησιώτικου σπιτιού, σκαλιά, βεράντα, ένα ξύλινο καραβάκι στον τοίχο, τενεκέδες με γεράνια, γραμμόφωνο…

Το «Μελτεμάκι» (κωμωδία σε τρεις πράξεις) του Παντελή Χορν (1881-1941) σχεδιάστηκε αρχικά ως διήγημα με τον τίτλο «Το κυματάκι» και δημοσιεύθηκε το 1927. Την ίδια χρονιά έγινε θεατρικό έργο με τον αρχικό τίτλο «Ερως και πείνα» και ανέβηκε τελικά ως «Μελτεμάκι» στο θέατρο «Απόλλων» από τον θίασο της Κυβέλης το 1927. Ακολούθησαν δεκάδες ανεβάσματα από κρατικά και ιδιωτικά θέατρα επί 80 και πλέον χρόνια. Η δράση ξετυλίγεται στα μέσα Αυγούστου στην όμορφη αυλή ενός νησιώτικου σπιτιού όπου ο Τάκης, απόστρατος αξιωματικός του Ναυτικού, δεν χάνει ευκαιρία ν’ αποδείξει πως δεν είναι ακόμα η ώρα του να βγει στη σύνταξη καθώς σφύζει από νιάτα και ενέργεια για έντονη ερωτική ζωή. Η άφιξη της Αλίκης, της νεαρής και όμορφης ανιψιάς της γυναίκας του Σοφίας, θα αναστατώσει πρόσκαιρα τη ζωή του ζευγαριού.

Αχρονο και διαχρονικό από την πρώτη γραφή του, τοποθετημένο στην «αγνή» κοινωνικά, κομψή αισθητικά και νοσταλγική σήμερα δεκαετία του ’50, το ανέβασμα του «Μελτεμάκι» από τον Κώστα Τσιάνο κατάφερε για μια ακόμη φορά 84 χρόνια μετά τη γραφή του, αν όχι να προβληματίσει, να πνεύσει νοσταλγικά γλυκά, αλλά όχι γλυκερά στην αίσθηση των θεατών.

«Η παράσταση φιλοδοξεί να ταξιδέψει τον θεατή μ’ ένα καραβάκι στα αιγαιοπελαγίτικα νερά, ν’ αποδράσει έστω για λίγο από τα προβλήματα και την αγριότητα της εποχής μας» σημειώνει ο σκηνοθέτης στο καλαίσθητο (65 σελίδες με μεταγραμμένο ολόκληρο το έργο) πρόγραμμα που πωλείται μόλις 5 (!) ευρώ.