ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Συλλογή εμπειριών
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τόση έμπνευση δύσκολο να χωρέσει σε μιάμιση ώρα. Γι’ αυτό, λοιπόν, πολλοί σύγχρονοι εργάτες του θεάτρου ετοιμάζουν παραστάσεις διάρκειας δύο, τριών έως και επτά ωρών. Το Φεστιβάλ Αθηνών είχε φέτος πολύωρες δουλειές όπως τις «Γυναίκες» του Ουαζντί Μουαουάντ, τη «Στέψη της Ποππαίας» της Αποστολίας Παπαδαμάκη, τον «Αμλετ» του Θεάτρου Κολιάντα, τους «Ναυαγούς της τρελής ελπίδας» της Αριάν Μνουσκίν.
Το ζήτημα είναι ποιος θα καθήσει ως το τέλος της παράστασης. Διότι οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας δεν μας επιτρέπουν να αφιερώνουμε πολύ χρόνο σε ένα μόνον πράγμα. Είτε αυτό λέγεται διασκέδαση, είτε υποχρέωση. Παίζει το ρόλο της και η ίδια η παράσταση. Αν θα σε κεντρίσει.
Οταν λοιπόν ο χρόνος είναι περιορισμένος πρέπει να είναι – ή να επιδιώκουμε να είναι – και ποιοτικός. Ο σαιξπηρικός «Αμλετ» του θιάσου Κολιάντα, για παράδειγμα, που παρουσιάστηκε στην «Πειραιώς 260», είχε απώλειες στο κοινό μετά το διάλειμμα. Πολλοί ήταν οι θεατές που δεν παρακολούθησαν την τρίωρη αυτή παράσταση μέχρι τέλους.
Μπορεί να κεντρίζουν το ενδιαφέρον όσα διαβάζουμε για τον ιδιόρρυθμο πρωτοπόρο της σύγχρονης ρωσικής σκηνής, για το «φαινόμενο Νικολάι Κολιάντα». Το θέμα είναι πώς αντιδρά κανείς όταν παρακολουθεί την τρέλα που κουβαλάει αυτός ο θεατράνθρωπος να ξεδιπλώνεται επί σκηνής.
Οταν, δηλαδή, παρακολουθεί τον «Αμλετ» ανάμεσα σε αντίγραφα της «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι και σε δεκάδες κουρέλια και αντικείμενα, σαν σωρό από σκουπίδια. Οταν κομμένα πόδια αλόγων και πτηνών χαϊδεύουν τα πρόσωπα των ηρώων.
Κάποιοι εκ των θεατών ισχυρίστηκαν πως το θέαμα ήταν απαράδεκτο. Αλλοι μάς έλεγαν ότι το περίμεναν καλύτερο και έφυγαν απογοητευμένοι. Για κάποιους, λοιπόν, ήταν χάσιμο χρόνου. Για άλλους, μια εμπειρία που δεν θα έχαναν με τίποτα. Στο τέλος, όλα όσα επιλέγουμε να δούμε και να κάνουμε αποτελούν εμπειρίες. Είτε μας αρέσουν είτε όχι.
Google news
