Προλετάριοι, προαχθείτε!

Το κείμενο που γράφω αυτή τη στιγμή δεν το γράφω για κάποιο προσωπικό blog ή για τη διασκέδασή μου. Το γράφω για τη δουλειά μου. Που σημαίνει ότι, με το που θα το τελειώσω, πρέπει να το παραδώσω στο αφεντικό μου, και όλα αυτά μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο (το παραδίδω μεσημέρι Τρίτης, αν αναρωτιέστε). Ενίοτε η διαδικασία συγγραφής πρέπει να επιταχυνθεί. Είτε επειδή, για προσωπικούς μου λόγους έχω καθυστερήσει το κείμενο, είτε επειδή, για προσωπικούς του λόγους, το αφεντικό μου (ή το αφεντικό του) το χρειάζεται νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα – και στις δυο περιπτώσεις πάντως, θα μου ζητηθεί να «τελειώνω».

Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες όμως. Και σπάνια οι μικρές εντάσεις εντός του εργασιακού περιβάλλοντος μένουν μικρές· ξεκινούν από τέτοιες και μεγεθύνονται δραματικά, σαν τις χιονόμπαλες στα κινούμενα σχέδια.

Αν όμως αντιδικήσω με το αφεντικό μου, κάποια στιγμή οφείλω να φρενάρω, γιατί ξέρω πως δεν μπορώ να έχω την τελευταία λέξη – όπως το ξέρει και το αφεντικό μου που, ούτε κι αυτό μπορεί να έχει την τελευταία λέξη απέναντι στο δικό του (και πάει λέγοντας). Ετσι, κάποια στιγμή θα σταματήσουμε να αντιδικούμε και θα επιστρέψουμε στις δουλειές μας, μικρές εστίες αρνητικής ενέργειας που περιμένουν κάποιον, συνήθως άσχετο κακομοίρη, για να αποφορτιστούν.

Η ταινία του Σεθ Γκόρντον – γνωστός κυρίως για τα ντοκιμαντέρ του, εξ ου και η συχνά ακατέργαστη όψη του φιλμ – ξεκινά από τις ιστορίες τριών ανθρώπων που, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, υποφέρουν από τα φρικτά αφεντικά τους, που έξυπνα ενσαρκώνουν οι πιο αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί του καστ, οι Κέβιν Σπέισι, Κόλιν Φάρελ και Τζένιφερ Ανιστον.Ο πρώτος είναι σχεδόν θεαματικά σαδιστής (μοιάζει να κάνει ζέσταμα για τον Ριχάρδο Γ’), ο δεύτερος, παραμορφωμένος από το μέικ-απ, πλήρως ανεύθυνος και βυθισμένος στην ντρόγκα και η τρίτη, νυμφομανής οδοντίατρος, ανατριχιαστικά βίαιη (ειδικά στο πώς μεταχειρίζεται τα εργαλεία της δουλειάς της επεμβαίνοντας σε σημεία του σώματος που απέχουν πολύ από τα δόντια).

Ετσι, οι υπάλληλοι – ήρωες αρχίζουν να φαντασιώνονται ποικίλους τρόπους εξουδετέρωσής τους μέχρι τη στιγμή που αποφασίζουν να περάσουν από την ονειροπόληση στη δράση, σε μια κωμωδία που πολύ θα ήθελε να είναι μαύρη, σπανίως όμως πετά στα σκουπίδια το δίχτυ ασφαλείας. Σπανίως δηλαδή γίνεται πραγματικά ενοχλητική καθώς, πρώτον, οι ήρωες μένουν σχεδόν μέχρι τέλους θετικοί και, δεύτερον, η ταινία επιλέγει να αγνοεί πως τα «αφεντικά για σκότωμα» έχουν κι αυτά τα δικά τους αφεντικά, και έτσι διαμορφώνεται μια αλυσίδα καταπιεσμένης επιθετικότητας που κρατά στη θέση τους τα όποια κοινωνικά θεμέλια.

Τρομακτικό; Οταν το συνειδητοποιεί κανείς, ναι. Και ό,τι είναι τρομακτικό μπορεί άνετα να γίνει και ξεκαρδιστικό. Κρίμα λοιπόν που ο Σεθ Γκόρντον και οι συνεργάτες τους δεν επιλέγουν την κατεύθυνση αυτή, όχι για να αποκτήσουν βαρύτητα οι σημάνσεις τους, αλλά για να σκαρώσουν μια καλύτερη κωμωδία απ’ αυτή όπου τελικά αποσιωπάται και το πιο βασικό: επαναστατικό δεν είναι να «σκοτώνεις» το αφεντικό σου για να πάρεις τη θέση του (μεγάλη απόσταση κι αυτή, από την επανάσταση στο μικροαστισμό), αλλά να παραιτείσαι διεκδικώντας μια καλύτερη δουλειά, με ό,τι κι αν συνεπάγεται.