Ο Mad Max σε κατάθλιψη

Υπάρχει κάτι στην ερμηνεία του Γκίμπσον εδώ (που, ας το πούμε εξ αρχής, είναι σπουδαία) που παραπέμπει σε αυτή του Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή». Αποτελεί δηλαδή κι αυτή το ξεγύμνωμα ενός «εξόριστου» που, μην έχοντας κάτι να χάσει, δίνει μια performance που μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσα από την ειλικρίνεια. Κι έτσι, δεν ξέρεις τι ακριβώς να θαυμάσεις πρώτο: το ταλέντο τού πρωταγωνιστή ή τη γενναιότητά του; (το κατά πόσον αυτά είναι διαχωρίσιμα, αποτελεί τεράστιο ζήτημα για το οποίο, προφανώς, αυτός ο χώρος δεν είναι αρκετός).

Η ταινία της Τζόντι Φόστερ (τρίτη δουλειά της πίσω από την κάμερα) αρχίζει με το πλάνο ενός Μελ Γκίμπσον σε πλήρη κατατονία – το flip-side της παρανοϊκής περσόνας του που είχαμε για χρόνια συνηθίσει να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη και, εν συνεχεία, στα θλιβερά πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντ. Είναι ένας άνθρωπος που υποφέρει, ερμητικά κλειστός στον εαυτό του και πλήρως παραιτημένος από κάθε προσπάθεια απεμπλοκής.

Σιωπηλοί θεατές αυτής της κατάρρευσης (τα αίτια της οποίας δεν τα μαθαίνουμε ποτέ – ούτε και χρειάζεται) η οικογένειά του και οι υπάλληλοι της εταιρείας παιχνιδιών που διοικεί. Σύντομα, ο Ουόλτερ Μπλακ (το ταιριαστό όνομα του κεντρικού ήρωα) αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Αποτυγχάνει και σ’ αυτό.

Οταν όμως ξυπνά, έχει έναν καινούργιο φίλο, έναν κάστορα – μαριονέτα. Ο οποίος του μιλά με βρετανική προφορά που θυμίζει πολύ αυτή του Μάικλ Κέιν και, μαγικά, τον φέρνει ξανά σε επαφή με τη πραγματικότητα, παίρνοντας τον απόλυτο έλεγχο της ζωής του.

Κανείς πλέον δεν απευθύνεται σε αυτόν. Ολοι – ακόμη και οι στενοί συγγενείς του – απευθύνονται στον Κάστορα. Και τα πάντα φαίνεται να παίρνουν τον καλό τον δρόμο, μέχρι που ο Ουόλτερ Μπλακ συνειδητοποιεί ότι θα χρειαστεί να προσπαθήσει πολύ για να αφήσει πίσω του τον καινούργιο, ενίοτε κακόβουλο φίλο του.

Είναι γεγονός πως, προκειμένου να γνωρίσεις τον ξένο που έχεις απέναντι σου, οφείλεις να καταφύγεις στη σύγκρουση. Ο Ουόλτερ Μπλακ όμως έχει μονάχα έναν «ξένο» να αντιμετωπίσει, τον «άλλο του εαυτό» όπως μας ενημερώνει ο διόλου άστοχος ελληνικός τίτλος. Υποφέρει δηλαδή από μια βαθιά διαταραχή προσωπικότητας, για την ακρίβεια από σχιζοειδή διαταραχή (υπάρχουν άλλες εννέα κατηγορίες, για όσους τους ενδιαφέρουν αυτές οι λεπτομέρειες), βασικά γνωρίσματα της οποίας αποτελούν η συναισθηματική ψυχρότητα, η αδιαφορία απέναντι σε οποιοδήποτε έπαινο (ή κριτική) και η κατάχρηση ουσιών.

Και το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι ενώ η Τζόντι Φόστερ ως σκηνοθέτις δείχνει πολύ προσεκτική στην απεικόνιση του κεντρικού της χαρακτήρα, τον τοποθετεί σε ένα σύμπαν που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από οικογενειακή κομεντί των στούντιο Disney.

Το οποίο, από μόνο του είναι, κατά κάποιο τρόπο, εκπληκτικό: η ταινία «The Beaver» υποφέρει κι αυτή από διαταραχή προσωπικότητας! Προσπαθεί δηλαδή από τη μια να φανεί αντάξιά του πρωταγωνιστή της και από την άλλη να μην τρομάξει το αμερικάνικο κοινό – μεγάλο λάθος, μιας και το συγκεκριμένο κοινό θα πήγαινε ούτως ή άλλως στην αίθουσα για να παρακολουθήσει ένα «ναυάγιο».

Για ποιον λόγο λοιπόν χρειαζόταν αυτή η μελιστάλαχτη μουσική υπόκρουση που «μικραίνει» τόσο το δράμα; Ακολούθως, για ποιον λόγο χρειαζόταν αυτή η τόσο περιττή ιστορία του μεγάλου γιου του ήρωα, ο οποίος προσπαθεί να κατακτήσει μια γλυκιά κοπέλα που κουβαλά ένα πικρό μυστικό; Και πόσο παράταιρη μοιάζει όταν, στην ίδια ταινία, έχεις μια δυνατή ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Γκίμπσον, τη Φόστερ και τον… Κάστορα!

Ετσι, αυτό που μένει στο τέλος είναι μια μικρή απογοήτευση. Γιατί ο Μελ Γκίμπσον μπορεί να δίνει μια ερμηνεία αντάξια με αυτή του Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή», η Τζόντι Φόστερ όμως δεν είναι Ντάρεν Αρονόφσκι. Σπαταλά, βλέπετε, αρκετά από τα 90 λεπτά του φιλμ σε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να απασχολούν πολύ πιο αδιάφορες ταινίες από αυτή που το «The Beaver» θα μπορούσε να είναι.

«Ο άλλος μου εαυτός»

Κινηματογραφικός διχασμός

Μια σπουδαία ερμηνεία

Μια χλιαρή ταινία

Βαθμοί: 5

(Δέκα στον Μελ Γκίμπσον)