«Η ανθρώπινη φύση αδυνατεί να κατανοήσει»

Ο Χρήστος Λούλης ενσαρκώνει τον Ιάσονα, «τον ήρωα που τα χάνει όλα. Κι όταν κάποιος χάνει τα πάντα, αν είναι τυχερός, βρίσκει τον εαυτό του. Κάθε φορά, στις πρόβες, όταν λέω ως Ιάσονας “Μακάρι να μην είχα ποτέ γεννηθεί”, αναρωτιέμαι αν κατάλαβε ποτέ ο ήρωας τι συνέβη. Δεν έχει απαντηθεί αν βρήκε τελικά τον εαυτό του». Ο Ιάσονας δεν μπορεί να είναι απλά ένας ακόμη άντρας που απατά τη σύζυγό του με μια νεώτερη. Ούτε η Μήδεια, απλά, μια παιδοκτόνος. Καθώς, όπως σχολιάζουν οι ηθοποιοί, «είναι ήρωες, σύμβολα, και υπάρχουν όλα σε αυτούς σε ακραίο βαθμό».

Το αρχαίο δράμα γοητεύει και τον Ιάσονα της εν λόγω παράστασης, χωρίς εκείνος, όπως λέει, να μπορεί να εξηγήσει τον λόγο. «Ισως επειδή τα λέει όλα με έναν τόσο απλό τρόπο ώστε να αγγίζει κάθε θεατή. Η ανθρώπινη φύση, ωστόσο, μοιάζει να είναι αδύναμη να κατανοήσει το απόλυτο βάθος ενός θεατρικού αριστουργήματος».