Δίκτυο

Τζάνειο, ώρα μηδέν

Οι «Εντατικές» είναι δύσκολες περιοχές! Οργανωτικά, επιστημονικά, θεραπευτικά ακόμα και συναισθηματικά.

Συνήθως η αγωνία, οι προσμονές και οι απαιτήσεις συσκοτίζουν την εικόνα σ’ αυτούς τους χώρους ακόμα και στις καλύτερες των περιπτώσεων που – κακά τα ψέματα – δεν αφθονούν.

Πέλαγος οι δικαιολογίες. Ελλειψη χρημάτων, προσωπικού, κτιρίων κ.λπ.

Και όμως είδαμε μέτριες «Εντατικές» σε πλούσιες κλινικές με πανάκριβα νοσήλεια και είδαμε να αγγίζει σχεδόν το τέλειο, δημόσιο ίδρυμα με δωρεάν παροχές.

Μερικά πράγματα – ειδικά αυτές τις άχαρες εποχές – πρέπει να τα λέμε. Μιλάμε για το Τζάνειο στον Πειραιά. Επισκέπτες όλων των φυλών και των χρωμάτων, βρίσκουν όλα τα υλικά – και μιλάμε για όλα και ατσιγκούνευτα – που χρειάζονται για να φθάσουν στους δικούς τους με όρους απόλυτης υγιεινής.

Και βρίσκουν ένα φιλικό και εξυπηρετικό προσωπικό και ό,τι επιτέλους υστερικά ή λογικά ζητάς για να περάσεις τον κάβο που σου έτυχε. Από περίθαλψη μέχρι περιβάλλον! Πίσω από αυτά πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι και ονόματα. Δεν τα ξέρουμε και – κακώς ίσως – δεν τα ψάξαμε. Μας άρκεσε πως υπάρχουν.

Φύγαμε με τις εκπλήξεις μας και τον θυμό μας – διάολε, δεν μπορούσε να ‘ναι έτσι παντού σ’ αυτήν τη ρημάδα τη χώρα;

Κ.Μ.

Ποιοτικός… πολιτισμός

Για… θρίαμβο του «ποιοτικού πολιτισμού» (sic!) σπεύδει να ενημερώσει τους διαδικτυακούς «υπηκόους» του ο αντιδήμαρχος πολιτισμού της Θεσσαλονίκης Σπύρος Πέγκας καθώς, όπως υποστηρίζει, «η πρεμιέρα στο Θέατρο Δάσους είχε πάνω από 3.000 θεατές στην παράσταση του ΚΘΒΕ “Τα Μικρά Διονύσια”. Την ίδια ώρα το Θέατρο Κήπου του Δήμου (750 θέσεων) γέμιζε ασφυκτικά για την παράσταση “Αμλετ” στο πλαίσιο των Γιορτών Ανοικτού Θεάτρου της αντιδημαρχίας πολιτισμού. Παρακολουθεί ο κόσμος, λοιπόν, καλές πολιτιστικές εκδηλώσεις; Είναι ή όχι η απάντηση στην κρίση που βιώνουμε περισσότερος ποιοτικός πολιτισμός;» αναρωτιόταν διαδικτυακώς. Και… δώσ’ του τα like των φίλων στο facebook. Τα οποία αν μετατρεπόταν σε εισιτήρια κι όχι σε προσκλήσεις, ίσως εξασφαλίζαμε ποιοτικότερο πολιτισμό.

Β.Χ.

Παραδρομές και γέλια

Το δίκαιο να λέγεται. Στη δημοσιογραφική κάλυψη της πρεμιέρας του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο, με τους «Σκηνοβάτες» του Σταμάτη Φασουλή αναφέρθηκε, από παραδρομή, πως η Ελένη Κοκκίδου σε ένα ολόκληρο νούμερο περί «τουρλωτών οπισθίων» δεν επέτυχε να γελάσει αχείλι στο κοίλον. Αυτό χρειάζεται επανόρθωση και η Ελένη Κοκκίδου δικαίως διαμαρτυρήθηκε και στο Εθνικό Θέατρο και στην εφημερίδα (περίεργο: δεν επισήμανε το λάθος, από παραδρομή προφανώς κι εκείνη, στον ίδιο τον υπογράφοντα – έστω από στοιχειώδη ευγένεια). Στο εν λόγω νούμερο αυτουργός ήταν η Τζένη Διαγούτη. Και όχι η Ελένη Κοκκίδου. Επανορθώνεται – μετά χαράς. Για την ιστορία, πάντως, ας σημειωθεί η ουσία της παρατήρησης: η έκπληξη, η οποία αναφερόταν στο ίδιο κείμενο και αφορούσε εν τέλει και τη δικαίως διαμαρτυρομένη, ήταν ότι ίσως και λόγω της μεγάλης διάρκειας κάποιων σκηνών το γέλιο και το χειροκρότημα του κοινού δεν ακολουθούσε όλες τις – κωμικές – σκηνές.

Π.Α.