ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πέτρινα χρόνια

Υπόθεση Νο 5. Εχει φτάσει ήδη 1 το μεσημέρι. Ο τόπος βράζει έξω, κι εμείς μέσα στο ζουμί μας: με νούμερο 12 την αναβολή της υπόθεσης – για άλλη μία φορά – την έχουμε στο τσεπάκι. «Η κατηγορουμένη;». «Παρούσα, κ. πρόεδρε». Μία συμπαθέστατη κυρία περί τα 70, που ομολογουμένως καθόλου δεν παραπέμπει σε εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου, παίρνει τη θέση της στην «ηλεκτρική καρέκλα». Πάρε – δώσε με τη Δικαιοσύνη ουδέποτε είχε. Εως εκείνη την αποφράδα ημέρα, που βρέθηκε να συναλλάσσεται με πλαστό 50ευρο. «Πείτε μας, κυρία μου. Τι συνέβη;». «Τι να σας πω κ. πρόεδρε. Εγώ, να, για τα εγγόνια μου είχα πάει να ψωνίσω. Είχα πάρει και το δώρο Χριστουγέννων…». «Τι δουλειά κάνατε;». «Κομμώτρια ήμουν». «Κάνατε και ανταύγειες, και – πώς τα λένε τα καινούργια; – εξτένσιονς;», τη ρωτάει ο πρόεδρος, προφανώς για να τη χαλαρώσει και όχι από απλή περιέργεια. «Αυτά, τα κάνει η κόρη μου, που είναι νέα στο επάγγελμα. Εμείς κάναμε τα κλασικά: μιζαμπλί, βαφές, τέτοια». Λίγο προτού αθωωθεί, ο πρόεδρος τής θέτει ένα ακόμη ερώτημα: «Δεν ανησυχείτε για τα εγγόνια σας; Σε τι κόσμο μεγαλώνουν;». «Διόλου, κ. πρόεδρε. Κάθε εποχή έχει τα δικά της».

Τα δικά της πέτρινα χρόνια, κάνω αυτομάτως τον συνειρμό, που αναμφισβήτητα δεν είναι ο ιδεώδης τρόπος για να ωριμάσει ένα παιδί. Ισως όμως το θωρακίζει από τον κοινωνικό αναλφαβητισμό.