Οι ωραίοι έχουν χρέη
2 λεπτά
Οι ωραίοι έχουν χρέη
Χρωστάς. Και χρωστάς πολλά. Πάρα πολλά. Και κανείς δεν είναι πρόθυμος να σε δανείσει πια – εκτός κι αν είναι να σου πάρει ό,τι έχεις. Τι κάνεις; Ο,τι μπορείς.
Σε αυτήν την κατάσταση είμαστε ως χώρα. Και το ερώτημα είναι αν κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ρε παιδιά, εντάξει, ξέρουμε ότι το παρακάναμε αλλά, άμα μας χρεοκοπήσετε, το πράγμα θα γίνει και για εσάς πολύ δύσκολο – διότι δεν ήσασταν και τα καλύτερα παιδιά μέσα στην πιάτσα. Κάναμε εμείς τις λαμογιές μας, αλλά κάνατε κι εσείς τα δικά σας.
Το λέγαμε αυτό πριν από έναν μήνα; Οχι, δεν το λέγαμε. Η κυβέρνηση είχε το σκεπτικό του Μνημονίου – το εφαρμόζουμε, δεν κλαίμε, δεν γελάμε, βγαίνουμε στις αγορές και όλα τα ξεχνάμε. Ε, λοιπόν, δεν μας προέκυψε.
Ούτε το Μνημόνιο εφαρμόσαμε, ούτε θα κάναμε κάτι καλύτερο αν το είχαμε εφαρμόσει. Η αποτυχία της πολιτικής συναντήθηκε με την αποτυχία της εφαρμογής της. Και μετά, ήλθε το Μεσοπρόθεσμο…
Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα πια, έπειτα από τα στραπάτσα, έπειτα από τον ανασχηματισμό, έπειτα από την πολύωρη παραίτηση του Πρωθυπουργού, η κυβέρνηση δείχνει ώριμη να διαπραγματευτεί. Διότι προηγουμένως, διαπραγματευόταν με τα μάτια.
Στον κόκορα
Αν προς στιγμήν επιχειρήσουμε να δούμε πόσο έχει αλλάξει το σκηνικό τον τελευταίο μήνα – πόσο δηλαδή οι εταίροι μας δείχνουν διατεθειμένοι να συζητήσουν πράγματα που ξόρκιζαν το αμέσως προηγούμενο διάστημα – είτε θα πρέπει να δεχτούμε ότι μόνον ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος μπορεί να κάνει παζάρια εκ μέρους της χώρας, είτε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι προηγούμενοι τα είχαν φορτώσει στον κόκορα.
Πιστεύει κανείς ότι οι δανειστές μας έχουν καλύτερη γνώμη για τον κ. Βενιζέλο σε σχέση με τον κ. Παπακωνσταντίνου; Μόνον οι αφελείς – οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνον για όσα έχουν να κερδίσουν ή να χάσουν. Αρα, απλώς χάσαμε ενάμιση χρόνο – και πάμπολλους μισθούς και θέσεις εργασίας. Και τώρα, αρχίζουμε να συζητούμε. Και όποιος κερδίσει…














