Για τη Σρεμπρένιτσα

Δεν έπαψε να υποστηρίζει τους Σέρβους ο Χάντκε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τους δικαιώνει σε όλα. Το λέει σήμερα αλλά το έλεγε με τον τρόπο του και χθες. Στο «Χειμωνιάτικο ταξίδι…» που κυκλοφόρησε το 1996, όταν τα γεγονότα (της μαζικής θανάτωσης βόσνιων μουσουλμάνων από σερβικές δυνάμεις το 1995) ήταν ακόμα νωπά, υπάρχει ο εξής διάλογος και το σχετικό σχόλιό του: «”Δεν θ’ αρνηθείς τώρα και τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα;”, με ρώτησε η Σ. μετά την επιστροφή μου. “Οχι βέβαια”, της απάντησα, “αλλά θα ήθελα να ξέρω ποια εξήγηση μπορεί να υπάρξει για μια τέτοια σφαγή, που έγινε, όπως λένε, κάτω από τα μάτια της παγκόσμιας δημοσιότητας και μάλιστα έπειτα από τρία χρόνια πόλεμο, σε μια φάση δηλαδή που είχαν κατακουραστεί, όπως πάλι λένε, και τα τρία μέρη του πολέμου, ακόμη και τα σκυλιά, ποια εξήγηση για μια σφαγή που ήταν θάνατος οργανωμένος, έτσι ακούστηκε, συστηματικός, σχεδιασμένος από καιρό”. Γιατί λοιπόν σκότωσαν τόσες χιλιάδες; Ποιο ήταν το κίνητρο; Ποιος ο σκοπός; Και γιατί αντί να ζητήσουμε να βρούμε τις αιτίες (το «ψυχοπαθείς» δεν φτάνει ως εξήγηση), πουλάμε και πάλι εκείνα που πουλιούνται καλά: γυμνά και οργιαστικά γεγονότα, αλλά και δήθεν γεγονότα;».