Επιλέγουμε έναν δύσκολο δρόμο και όχι τον δρόμο της απόλυτης καταστροφής

– Κύριε υπουργέ, τώρα που βρίσκεστε σε μία σχετική απόσταση πώς βλέπετε τις εξελίξεις στον χώρο της οικονομίας;

Οπως και από την προηγούμενη θέση μου, έτσι και από αυτή, προσπαθώ να διαχωρίζω αυτά που πρέπει να κάνουμε ως κυβέρνηση και ως χώρα, γιατί τα χρειάζεται η Ελλάδα για να ξεφύγει από τα προβλήματά της, από αυτά που δεν εξαρτώνται άμεσα από τις δικές μας μόνο αποφάσεις, αλλά έχουν να κάνουν με το ευρύτερο πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης.

Ως προς το πρώτο σκέλος, είμαι αισιόδοξος στον βαθμό που βλέπω ότι όλοι εργαζόμαστε – από το πόστο ευθύνης μας – να ξεπεράσουμε τα δημοσιονομικά αδιέξοδα, να βάλουμε φρένο στα ελλείμματα, να δημιουργήσουμε πρωτογενή πλεονάσματα και να δώσουμε ώθηση στην ανάπτυξη.

Ως προς το δεύτερο σκέλος, βλέπω ότι η συζήτηση στην Ε.Ε. για νέες αποφάσεις, όπως για την ενίσχυση της ανάπτυξης, για τη συνολική διαχείριση του θέματος του χρέους, εξελίσσεται προς τη σωστή κατεύθυνση, συνεπώς έχω λόγους να πιστεύω ότι θα έχουμε θετικότερες εξελίξεις και εκεί. Δεν θα ισχυριστώ ότι η περίοδος που έρχεται μπροστά μας είναι εύκολη, αλλά δεν μπορούμε και δεν πρόκειται να αποτύχουμε – το χρωστάμε στους πολίτες για να πιάσουν οι θυσίες τους τόπο.

Το νέο δανειακό πρόγραμμα πρέπει να ψηφισθεί με 151 ψήφους;

Αλλο η ανάγκη ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης γύρω από το πρόγραμμα και τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν και άλλο η αναγκαία πλειοψηφία στη Βουλή. Θα επιδιώξουμε το πρώτο, όμως αρκούν 151 ψήφοι για να εγκριθεί.

Πώς σχολιάζετε τις επιθέσεις που δέχονται συνάδελφοί σας από το ΠΑΣΟΚ από «Αγανακτισμένους» γιατί ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο;

Το ζήτημα αυτό δεν αφορά μόνο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά όλα τα πολιτικά στελέχη από όλους τους χώρους. Θεωρώ ότι οι μεν οργανωμένοι προπηλακισμοί είναι δείγμα φασισμού, οι δε πραγματικά αυθόρμητες εκδηλώσεις με ανησυχούν πολύ γιατί δείχνουν έναν ευρύτερο εκτροχιασμό στις στάσεις και στις συμπεριφορές συμπολιτών μας. Πού ήταν όμως, όλοι αυτοί οι «Αγανακτισμένοι» τα περασμένα χρόνια; Γιατί δεν αντέδρασαν τότε, στις πολιτικές που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση;

Αντίστοιχα, θεωρώ ότι η απόλυτη ισοπέδωση, οι μούντζες στη Βουλή και οι κρεμάλες προσβάλλουν βαθύτατα όλες τις κατακτήσεις μας ως κοινωνία. Κάποιοι πήγαν εξορία, φυλακίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για να μπορεί να λειτουργεί το κοινοβουλευτικό μας σύστημα – με όλες του τις ατέλειες και όλα τα προβλήματα.

Κατανοώ απολύτως την αγωνία, τη διαφωνία και την αντίδραση – απολύτως. Αλλά η επιλογή μας είναι ανάμεσα σε έναν δύσκολο δρόμο και έναν δρόμο απόλυτης καταστροφής. Μπορεί κάποιοι να μας ωθούν στον δεύτερο δρόμο, αλλά δεν πρόκειται να κάνουμε αυτή την επιλογή.