Van Ripper, «H Σκύλλα»

Ιδού ένας αναπάντεχος δίσκος. Ξεκινάει με τη «Σκύλλα» (ρεμπέτικο) και μετά μπαίνει στο παιχνίδι ένας τραχύς ηλεκτρικός ήχος που συνδυάζεται με ελληνικό στίχο. Καυστικός, ειρωνικός, πικρός στίχος σε ένα ακατέργαστο ροκ περιβάλλον. Ενίοτε η πικρίλα γίνεται τρυφερότητα («Το σπουργιτάκι»), αλλά αυτό δεν αλλάζει το όλο σκηνικό. Αν είναι να σταθεί κανείς κάπου, στέκεται στον στίχο, στο προσωπικό του ύφος, στην αμεσότητά του. Ροκ με αίσθημα λαϊκό. Είναι ο δεύτερος δίσκος τους και τους βλέπω σε καλό δρόμο…