ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Σοβαρά το λέω. Σχηματίζω «κυβέρνηση υγιών δυνάμεων»

Ο φίλος μου ο Αχιλλέας είναι αγανακτισμένος. Με την κυβέρνηση, και τον Γιώργο, φυσικά. Δεν του αρέσει τίποτε από όσα κάνει η κυβέρνηση, βρίσκει ανεπαρκείς έως ανίκανους τους υπουργούς, πιστεύει ότι από κοινού με τον Γιώργο καταστρέφουν τη χώρα και θεωρεί – και το φωνάζει – ότι «πρέπει να φύγουν τώρα». Ο φίλος μου ο Αχιλλέας δεν λέει δηλαδή τίποτε περισσότερο ή τίποτε λιγότερο απ’ όσα υποστηρίζει ο μέσος Ελληνας, ο οποίος πλήγηκε από τα μέτρα σκληρής λιτότητας που επέβαλε ο κίνδυνος της χρεοκοπίας. Για τον φίλο μου τον Αχιλλέα, όπως και για όλους όσοι πιστεύουν κάτι ανάλογο, μία είναι η λύση: να φύγει η σημερινή κυβέρνηση και να δώσει τη θέση της «σε μια κυβέρνηση που πραγματικά χρειάζεται ο τόπος… την οποία θα σχηματίσουν οι υγιείς δυνάμεις που διαθέτει η χώρα και είναι αποφασισμένες να σώσουν τον τόπο και όχι το τομάρι τους»…

Δεν έχει καμιά σημασία που ο φίλος μου ο Αχιλλέας, πριν γίνει αγανακτισμένος ήταν με τον Γιώργο, και μάλιστα με το πάθος ιεραποστόλου του Μεσαίωνα που πάει να εκχριστιανίσει το Κέρας της Αφρικής. Σημασία έχει ότι και αυτός, όπως και πολλοί άλλοι, θέλουν να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να έρθει μια άλλη, την οποία θα απαρτίζουν «υγιείς δυνάμεις» της χώρας. Μάλιστα.

Ποιοι προτείνονται

για υπουργοί

Η στήλη, θέλοντας να συνεισφέρει αποτελεσματικά σ’ αυτή την προσπάθεια, έχει να εισηγηθεί ορισμένα πρόσωπα, τα οποία θα μπορούσαν να στελεχώσουν αυτή την κυβέρνηση, διότι, όπως λέει και ο Αχιλλέας, το σημαντικό είναι να σωθεί η χώρα. Βεβαίως υπάρχει πάντα το μέγα ερώτημα, πώς γίνεται να σωθεί κάτι το οποίο αυτοκαταστρέφεται με ιδιαίτερη επιμονή καθημερινά, αλλά αυτό είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση, που δεν είναι της παρούσης. Αν και από αυτό θα ‘πρεπε να ξεκινήσουμε: θέλουμε πραγματικά να σωθεί αυτή η χώρα ή όχι; Κι αν θέλουμε, τι κάνουμε εμείς για τη σωτηρία της;

Επανέρχομαι λοιπόν στα της συγκρότησης «κυβέρνησης υγιών δυνάμεων» και, στο πλαίσιο αυτό, προτείνω τα ακόλουθα: για το υπουργείο Οικονομικών τον καθηγητή Βαρουφάκη (και όχι μπαρουφάκη, όπως διατείνονται ορισμένοι), για το υπουργείο Προεδρίας τον καθηγητή Κατρούγκαλο, για το υπουργείο Δικαιοσύνης τον καθηγητή Κώστα Μπέη, για το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη τη Λιάνα Κανέλλη, για το υπουργείο Οικονομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, για υπουργό Επικρατείας, μια γνώριμη γι’ αυτόν θέση, τον Μίκη Θεοδωράκη, για υπουργό Ενέργειας τον Φωτόπουλο της ΓΕΝΟΠ, υπουργό Εξωτερικών τον φίλο Πανάρα Παναγιωτόπουλο, υπουργό Αμυνας τον επίσης φίλο Φαήλο Κρανιδιώτη, και υπουργό Παιδείας ένα εκ των Γιάννη Μυλόπουλου – Θεοδόση Πελεγρίνη, που χειρίζονται με τόση επιτυχία τα θέματα άσυλου κ.λπ. Για πρωθυπουργό δεν έχω πρόταση, αλλά μια ωραία ιδέα θα ήταν να βάζαμε τον σερ Βασίλειο Μαρκεζίνη. Αν μιλάμε για «υγιείς δυνάμεις», να ξέρουμε τι λέμε, εντάξει;

Τώρα αρχίζουν

τα δύσκολα…

Κατά τα λοιπά, ωραία ψηφίστηκε και το Μεσοπρόθεσμο, μας έφυγε κι αυτός ο βραχνάς από τον λαιμό και τώρα πάμε γι’ άλλα. Ποια είναι τα «άλλα»; Μα, αυτά που έρχονται. Γιατί μπορεί να ξεμπλόκαρε η 5η δόση και να άνοιξε ο δρόμος για το νέο δάνειο των 120 δισ. ευρώ, αλλά ό,τι μας περιμένει είναι ένα βουνό. Διότι το ψήφισε η κυβέρνηση το Μεσοπρόθεσμο και μάλιστα χωρίς σημαντικές απώλειες. Μπορεί κανείς να μου πει πώς θα το εφαρμόσει κιόλας; Γιατί όσο και να το πεις, όσο και να το κάνεις, εύκολο δεν το λες αυτό. Αντίθετα δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι αυτό το «155» έδωσε βαθιές ανάσες στην κυβέρνηση, όπου θα της επιτρέψουν να «καβατζάρει» το καλοκαίρι. Μετά, για το φθινόπωρο, δεν εγγυώμαι τίποτε. Αλλά ούτε και κανένας άλλος, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…

Πώς πείστηκες

τώρα και ψηφίζεις;

Το θρίλερ που συνόδευσε την ψηφοφορία για το Μεσοπρόθεσμο δημιούργησε την αίσθηση ότι ορισμένοι δεν έχουν καταλάβει πως στην πολιτική το πιο σημαντικό είναι να στέκεσαι όρθιος. Να μη σκύβεις, να μην κάνεις πιρουέτες, να μην πηγαίνεις πίσω-μπρος. Ημουν από αυτούς που έβγαλαν το καπέλο στον Φλωρίδη και τον Νασιώκα που διαφώνησαν, παραιτήθηκαν και αποχώρησαν. Αλλά δεν μπορώ να επικροτήσω τη στάση του άλλου που λέει διαφωνώ μέχρι τέλους και στο παρά ένα δηλώνει ότι τον έπεισε η ομιλία του Πρωθυπουργού. Συγγνώμη, άνθρωπε, ο Πρωθυπουργός τα ίδια έλεγε και τις προηγούμενες ημέρες, εβδομάδες ή και μήνες. Πώς πείστηκες τώρα, και όχι το προηγούμενο διάστημα. Γιατί έπρεπε να πάρεις σβάρνα όλα τα κανάλια και τους ραδιοσταθμούς τους επικράτειας για να μας ενημερώσεις ότι διαφωνείς και θα καταψηφίσεις, και στο τέλος να μας δηλώσεις ότι πείστηκες και ψηφίζεις. Και να κρέμεται όλη η Ελλάδα από τα χείλη σου, να δει τι θα πεις, «ναι» ή «όχι»; Εμένα δεν μου αρέσει αυτό. Αλλά και σε πολλούς άλλους δεν αρέσει. Αν ήθελες 15′ λεπτά δημοσιότητας, υπήρχαν και άλλοι τρόποι να την έχεις…

Η Αστυνομία

έχασε τον έλεγχο

Εχω και εγώ πολλά ερωτηματικά για τη δράση της Αστυνομίας στα γεγονότα της περασμένης Τετάρτης στο Σύνταγμα. Οχι μόνο για τα παλικάρια με τα ρόπαλα που καταγράφηκαν να φυγαδεύονται μέσα στο Κοινοβούλιο, αλλά και για την αλόγιστη χρήση των χημικών και την έξω από κάθε λογική δράση των κουκουλοφόρων. Εχω την αίσθηση ότι το πράγμα κάπου ξέφυγε και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ξέφυγε απροσδόκητα. Γιατί εδώ που τα λέμε, άλλο να έχεις 2.000 κουκουλοφόρους να σπάνε βιτρίνες και πεζοδρόμια το Σύνταγμα κι άλλο 500.000 πολίτες να μουντζώνουν το Κοινοβούλιο. Ετσι δεν είναι;