ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν έχω τι να σου πω
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αμήχανα. Περίπου έτσι νιώθω. Από τότε που ξεκίνησα να γράφω σε αυτή τη στήλη (από την αρχή της δηλαδή) μ’ άρεσε να ψάχνω να βρω έναν τρόπο να πω τα πράγματα κάπως αλλιώς, λίγο αστεία, λίγο μισοσοβαρά, λίγο διασκεδαστικά, λίγο πικρά, λίγο γλυκά, προσωπικά, στο περιθώριο του ρεπορτάζ, σαν μια μικρή εκδρομή κάπου αλλού – αυτό προσπαθούσα.
Τώρα δεν ξέρω. Μέσα στην κοσμοχαλασιά, δεν έχεις να πεις πολλά. Η καλή όψη είναι θαμμένη κάπου, σαν τον θησαυρό του μακαρίτη. Δεν τη βρίσκω πουθενά. Μάταια ψάχνω, κι εγώ που δεν είμαι πολύ του σχεδιασμού και του να οργανώσω τα πλάνα μου, που δεν σκοτίζομαι και πολύ για το αύριο.
Ομως τώρα δεν είναι ότι δεν βλέπεις αύριο, σου παίρνουν και το σήμερα. Αυτό που φυλάς για σένα και τους δικούς σου ανθρώπους στη μέσα τσέπη, μια μικρή χαρά, ένα ανεπαίσθητο σχέδιο, κάτι καλό. Ψάξε να δεις. Πάει, δεν υπάρχει.
Μου στέλνουν οι φίλοι μου απ’ έξω e-mail – τι γίνεται; Τι παίζει, τι τρέχει κάτω από τους καπνούς; Τους εξηγώ πώς μπορεί να φτάσαμε ώς εδώ και μήπως όλα, μα όλα, είναι στημένα όπως στην μπάλα…
Και σε σκέφτομαι που τώρα διαβάζεις. Πάντα σε σκέφτομαι που διαβάζεις. Μήπως δεν αντέχεις άλλο, μήπως τα ακούς από παντού όλα αυτά που ζούμε και τα ζεις κι εσύ και θα ήθελες σε αυτή τη γωνιά, των 250 λέξεων, κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Γι’ αυτό σου λέω… αμήχανα. Παρασκευή μεσημέρι, 1η του Ιούλη, Ελλάδα, καλοκαίρι, και δεν έχω τι να σου πω.
Google news
