ΜΑΤΙΕΣ Αγριο κύμα

Τα ‘χω χαμένα. Οπως θα τα ‘χει χαμένα, φαντάζομαι, κάθε πολίτης αυτής της χώρας που είδε στην τηλεόραση τις απίστευτες σκηνές βίας της Τετάρτης, στη μεγαλύτερη και πιο ιστορική πλατεία της Ελλάδας – την Πλατεία Συντάγματος. Ξύλο, αίμα, συγκρούσεις, σπασμένα μάρμαρα ξενοδοχείων, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και χημικά σε τεράστιες ποσότητες. Δεν ήταν Αθήνα αυτή. Ηταν Καμπούλ. Και μάλιστα σε μέρα τρόμου.

Ολ’ αυτά, γιατί ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο. Ή για να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο. Ευλόγως οι εικόνες απ’ αυτό το γενικό ξεχαρβάλωμα έκαναν τον γύρο του κόσμου. Και, φυσικά, ακυρώθηκαν, η μία μετά την άλλη, δεκάδες κρατήσεις τουριστικών πακέτων. Σε μια εποχή που η χώρα μας ζητιανεύει ανά την υφήλιο για ένα δάνειο, η ανεργία όλο και μεγαλώνει και έχουμε ανάγκη ακόμη και από το τελευταίο ευρώ.

Είμαι παλιός. Βρισκόμουν στο Σύνταγμα, 9 χρονών παιδί – και τραυματίστηκα κιόλα – στις 3 Δεκεμβρίου 1944, όταν ξέσπασαν τα Δεκεμβριανά, με τα – δεκάδες – θύματα από τις σφαίρες της Αστυνομίας. Τότε επρόκειτο για ένα νόμιμο συλλαλητήριο. Η κατάσταση δεν μύριζε μπαρούτι. Και όμως, έγινε η αρχή για την εμφύλια σύρραξη. Τώρα, είχαμε μια ειρηνική συγκέντρωση «Αγανακτισμένων» πολιτών. Και όμως, τραυματίστηκαν διαδηλωτές και αστυνομικοί, εδάρησαν βουλευτές, διακομίστηκαν ένα σωρό άνθρωποι στα νοσοκομεία. Ερχονται στο νου μου εφιαλτικές σκέψεις. Αλήθεια, πού πάμε;.

Η Αστυνομία έχει υποχρέωση να προστατεύει τους βουλευτές και το Κοινοβούλιο. Ταυτόχρονα, όμως, έχει υποχρέωση να προστατεύει και τον κόσμο που διαδηλώνει ειρηνικά για κάποιο – οποιοδήποτε – αίτημά του. Είδαμε, ωστόσο – τα βίντεο υπάρχουν – αστυνομικούς να εναγκαλίζονται σχεδόν με ροπαλοφόρους, είδαμε μασκοφόρους να σπάνε μάρμαρα και να επιτίθενται σε αστυνομικούς, είδαμε εκατοντάδες εγκλωβισμένους ηλικιωμένους στην είσοδο του Μετρό να μην μπορούν να αναπνεύσουν, είδαμε και νιώσαμε το χάος σε όλες του τις μορφές. Κανείς δεν φταίει για όλ’ αυτά; Και τι μέτρα θα παρθούν, από σήμερα κιόλας, για να μην επαναληφθούν οι βιαιότητες;

Εύκολο είναι να τα βάζει κανείς με την Αστυνομία σε τέτοιες περιπτώσεις. Σίγουρα, πάντως, η Αστυνομία δεν έκανε καλά τη δουλειά της. Από την άλλη μεριά, ανάμεσα στους «φιλήσυχους πολίτες», υπήρχαν, όπως κατήγγειλε ευθαρσώς στη Βουλή η Αλέκα Παπαρήγα, «Ελληναράδες», που ανέμιζαν δυο δυο τις σημαίες, χρυσαυγίτες, μπράβοι νυχτερινών κέντρων. Και, επιπλέον, έμεναν στη θέση τους οι κρεμάλες για τους βουλευτές και τα πανό, που φώναζαν για τους «προδότες στο Γουδή».

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Και όχι μόνο από οικονομικής πλευράς. Είναι πολύ δύσκολα, γιατί ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μου, πνέει μένεα κατά του πολιτικού κόσμου, που μια μερίδα του τουλάχιστον μας οδήγησε στη σημερινή οικτρή κατάσταση, χωρίς ακόμη ούτε ένας από τους πρωταιτίους της συμφοράς, να οδηγηθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων!

Κατά τα άλλα, την Τετάρτη ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο. Θα πάρουμε κάποια χρήματα. Αλλ’ αυτό το κύμα της λαϊκής αγανάκτησης, που το σήκωσε η απόγνωση, πώς θα υποχωρήσει;