ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το…κέρατο!

Κυριακή 26 Ιουνίου 2011. Εχω φορέσει το κοντό παντελονάκι μου, τα αθλητικά παπούτσια, μια φανελίτσα που γράφει «Ζεις χωρίς μουσική;» και κατηφορίζω τη Ροβ. Γκάλλι, με γοργό βήμα, για την πρωινή εικοσάλεπτη άσκησή μου. Ξαφνικά, από το κατάστρωμα του δρόμου ακούω μια αντρική, άγαρμπη φωνή: «Ρε πατριώτη!» Γυρίζω και βλέπω έναν τύπο γύρω στα 60, ασπρομάλλη, να ‘χει σταματήσει με το αυτοκίνητό του στη μέση του δρόμου, μπροστά από την ταβέρνα «Στροφή», αδιαφορώντας για το αν παρεμποδίζει την κυκλοφορία και να μου απευθύνει τον λόγο:

«Δεν μου λες, σε παρακαλώ, πώς θα πάω σ’ αυτό το κέρατο της Ακρόπολης; Πρέπει να προχωρήσω προς τα κάτω; Ή ν’ ανέβω αριστερά;». Τον κοιτάζω έκπληκτος: «Από πού κι ώς πού μιλάτε για την Ακρόπολη και λέτε “αυτό το κέρατο”; Τι θέλετε;». Ο τύπος σκέφτεται λιγάκι και μου λέει: «Το Μουσείο μωρέ, της Ακρόπολης το Μουσείο… Είναι μακριά από ‘δώ;». Του απαντώ: «Τρία λεπτά». «Με τα πόδια;». «Ναι». Συνεχίζω τον δρόμο μου και τον ακούω να μου φωνάζει: «Και σόρι για το “κέρατο”, αλλά εμείς, ξέρεις, λέμε και λίγο λόγια της πιάτσας…».

Ρίχνω μια ματιά δεξιά και πίσω. Το αυτοκίνητο του… κυρίου «της πιάτσας» είναι μεγάλο, άσπρο, Μερσεντές. Στρίβω στην οδό Ερεχθείου αριστερά και μπαίνω στην Αρεοπαγίτου. Η μικρή εκκλησία, μερικά παιδιά που παίζουν μπάλα, το σπίτι του Ακη, το σπίτι του Μπαρμπαλιά, το σπίτι του Βαγ. Παπαθανασίου, το σπίτι του Ζολώτα, το Μουσείο Ακρόπολης. Στο πεζοδρόμιο, τέσσερις αστυφύλακες. Τα βλέμματά τους νομίζω ότι πέφτουν επάνω μου. Κάνω, όμως, λάθος. Τα βλέμματά τους στρέφονται προς τον τύπο με τη Μερσεντές που οδηγεί σαν να μη συμβαίνει τίποτα στον πεζόδρομο. Πόσες παραβάσεις έκανε ώσπου να φτάσει ώς εδώ;

Ενας από τους αστυφύλακες τον σταματάει. Προφανώς του εξηγεί ότι απαγορεύεται να κυκλοφορούν αυτοκίνητα στον πεζόδρομο και τον υποχρεώνει να κάνει στροφή και να φύγει. Ο τύπος φεύγει κι εγώ προχωρώ προς τη λεωφόρο, στο κηπάκι με την προτομή τής Μελίνας. Μερικά μέτρα πιο πέρα, στο κτίριο του Ιδρύματος Ωνάση, κάνω μεταβολή και ξαναμπαίνω στην Αρεοπαγίτου, για να πάω στο σπίτι μου.

Φτάνω στο Μουσείο Ακρόπολης και έρχομαι φάτσα με τέσσερα αυτοκίνητα. Εχουν παρκάρει έξω από το Μουσείο. Από το εσωτερικό τους βγαίνουν πεντέξι άντρες γραβατωμένοι. Επικεφαλής, ο σύζυγος γνωστής πολιτικού, βιαστικός και περίφροντις. Δύο μέτρα πιο ‘κεί, ένας άλλος κύριος, με λευκό κοστούμι και μουστάκι, που δίνει εντολές στους τέσσερις οδηγούς: «Εσείς θα μείνετε εδώ! Και για ό,τι συμβεί, ξέρετε…». Η φάτσα αυτού του κυρίου, κάτι μου θυμίζει. Δεν με βοηθάει η μνήμη μου. Είμαι βέβαιος, όμως, ότι είναι αξιωματούχος της Αστυνομίας, της ΕΥΠ ή κάτι τέτοιο. Οπως είμαι βέβαιος ότι οι κουστουμαρισμένοι κύριοι που πια έχουν κατεβεί τα σκαλιά του Μουσείου είναι μέλη των αποστολών – πρωτοκλασάτα, ασφαλώς – που συμμετέχουν στους Special Olympics.

Δεν έχω να πω τίποτ’ άλλο. Αναρωτιέμαι, όμως: ο πεζόδρομος είναι απαγορευμένος μοναχά για τα αυτοκίνητα των κοινών θνητών; Κάποτε, όταν η Αρεοπαγίτου ήταν ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος απ’ όπου περνούσαν παντός είδους οχήματα, διαμαρτυρόμασταν για τις κουρσάρες των υπουργών που παρκάρανε έξω από το Ηρώδειο. Τώρα, που έχουμε έναν καταπληκτικό πεζόδρομο, γιατί να επιτρέπεται η διέλευση και η στάθμευση των αυτοκινήτων διαφόρων επισήμων; Γιατί, σώνει και καλά, οι όποιοι επίσημοι να φτάνουν ώς την πόρτα του Μουσείου, εποχούμενοι; Θα γινόταν κάτι ανάλογο στη Βρετανία ή στη γειτονική μας, έστω, Ιταλία; Δεν νομίζω.