Θολός καθρέφτης

Στη δίνη του κυκλώνα βρίσκονται δύο πρόεδροι.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Σοφοκλής Πιλάβιος.

Ο μεν πρώτος ηγείται της Λίγκας και δέχεται βολές πανταχόθεν. Από την ώρα που βγήκε το όνομά του στην επιφάνεια του σκανδάλου και εμπλέκεται στην υπόθεση, όλοι ζητούν να παραιτηθεί από τον προεδρικό θώκο της Λίγκας. Και εκείνος πώς αντιδρά; Αφήνει να διαρρεύσει προς τα έξω ότι θα έφευγε ούτως ή άλλως από την προεδρία της Σούπερ Λίγκας, σύμφωνα με την πάγια τακτική των προκατόχων του. Αλήθεια; Εδώ, όμως, δεν πρόκειται για επικοινωνιακά παιχνίδια αλλά για την ουσία του πράγματος. Ο κ. Μαρινάκης κάνει πως δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, αρνείται να συμβιβαστεί με τη σκληρή πραγματικότητα και την ανάμειξή του στις συνομιλίες και βέβαια να εξηγήσει τι ακριβώς «έπαιζε» με τους φίλους του και όσους τον στήριζαν. Ο κ. Μαρινάκης κρύβεται. Δεν εξηγεί και μοιάζει να οχυρώνεται πίσω από τη μάζα των οπαδών του Ολυμπιακού. Αν το ζητούμενο για τον ίδιο είναι να αρέσει στους φανατικούς, έχει καλώς. Αλλά το μείζον είναι το ποδόσφαιρο και οι όποιες διαδρομές του.

Την ίδια στιγμή, ο κ. Πιλάβιος ζει με τις δάφνες και τα μπράβο από την ΟΥΕΦΑ για τις ενέργειες της Ομοσπονδίας στο θέμα των αδειοδοτήσεων και όπου αλλού. Δεκτόν. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να αγνοεί και πως και το δικό του όνομα ακούγεται σε συνομιλίες και οι στιχομυθίες δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε «πεντακάθαρες». Γιατί προκύπτει πως άκουγε κάποιους από τους κατηγορουμένους και δεχόταν πιέσεις. Ενέδιδε ή όχι; Το σίγουρο είναι πως υπήρξαν συνομιλητές του, ενώ θα έπρεπε να είχε κοπεί ευθύς εξαρχής η μεταξύ τους επικοινωνία.

Μαρινάκης και Πιλάβιος. Οι επικεφαλής του ποδοσφαίρου σε αληθινή δίνη. Και αν το οικοδόμημα τρίζει από τα θεμέλιά του, αντιλαμβάνεστε τι συμβαίνει με τους λοιπούς παράγοντες και όσους μένουν ακούνητοι στις θέσεις τους.