ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν είσαι ο ποιμένας μου

Επειδή έχω απαισιόδοξη φύση είπα να πάω στην πρώτη παράσταση του Καστελούτσι. Να προλάβω να δω τον «σκατωμένο Χριστό» πριν το πάρουν είδηση οι δραστήριοι χριστιανοί και ξαναγίνει το σώσε. Φαίνεται ότι κακώς έσπευσα γιατί οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν χωρίς τα γνωστά γιουρούσια με τις γαλανόλευκες και τις αγιαστούρες. Δεν με παρηγορεί η ύφεση του ελληνορθόδοξου φανατισμού. Κάπου αλλού θα έχουν κατανείμει τις δυνάμεις τους και κάπως αλλιώς θα εκτιμούν τις ιεραρχήσεις τους, μέρες που ζούμε. Απαρηγόρητη με άφησε, επίσης, μικρή μερίδα του θεατρόφιλου κοινού που υποδέχτηκε με χάχανα τον γέροντα πρωταγωνιστή πνιγμένο στα ίδια του τα κόπρανα, να κλαίει από ντροπή την ώρα που ο γιος του τού άλλαζε το πάμπερ. Μα πού βρίσκομαι Χριστούλη μου; Στην Πειραιώς 260 ή μήπως στο στούντιο του Αλ Τσαντίρι Νιουζ, εκεί όπου οι ατάκες για τη «γριά που έκλασε» ή τον «γέρο που χέστηκε» οδηγούν το τηλεοπτικό ποίμνιο στα πιο βροντερά γέλια; Για να μην τα ρίχνουμε όλα στον Λαζόπουλο ανέτρεξα στον πρόδρομο αυτού, τον Αριστοφάνη ντε, που και αυτός έβγαζε στη σκηνή γριές ερωτόληπτες και λυσσάρες. Φιλότιμη η προσπάθεια, άκυρο όμως το επιχείρημά μου. Διότι άλλο πράγμα είναι η οιστρήλατη γραία που διεκδικεί μέρισμα στο σεξ και εντελώς άλλο ο γέρος που αδυνατεί να ελέγξει τους σφιγκτήρες του και πνίγεται, έτσι, στην ανημπόρια και την ολοκληρωτική ταπείνωση. Οπότε, μικρό το κέρδος που έλειπαν από την αίθουσα οι θεούσες. Εμείς οι υπόλοιποι ήμασταν όλοι εκεί, μας είδα και μας άκουσα, και θα δυσκολευτώ πολύ να μας ξεχάσω.