ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Αριστοφανικό υπερθέαμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο χώρος ήταν ιαματικός από μόνος του. Κάτι από θερινό σινεμά, κάτι από παλιό αναψυκτήριο και ο έναστρος ουρανός. Μιλώ για το Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» στην Πειραιώς και την παράσταση «Αριστοφάνους 11» από τον Σταμάτη Κραουνάκη και την κολεκτίβα του Σπείρα Σπείρα.
Αυτό ακριβώς το θέαμα ήταν ο δεύτερος ιαματικός άσος στο μανίκι της καλοκαιρινής νύχτας.
Ενα θέαμα που τα είχε όλα, με άξονα χορικά τραγούδια και αστεία από όλο το έργο του Αριστοφάνη, που σημειωτέον είναι επίκαιρος όσο ποτέ.
Στην αιχμή της πιο δύσκολης κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας η πασαρέλα με τα φωτάκια που θύμιζε ντίσκο έγινε το τερέν για είκοσι έναν νέους καλλιτέχνες που κατήγγειλαν, χόρεψαν και ερμήνευσαν πάνω σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου (από την ηρωική «Λυσιστράτη» με Λαζόπουλο του 1986 και τον «Πλούτο») και με συνδετικά κείμενα του Κραουνάκη που είχε σύμβουλο, μεταφραστή και συνεργάτη τον ακριβό Κώστα Γεωργουσόπουλο.
Ο μονόλογος της Αγλαΐας Παππά για όσα δεν μας είπε η Λυσιστράτη, από το ανέκδοτο έργο των Κραουνάκη και Γιώργου Χατζιδάκι για τη «Λυσιστράτη» που επιστρέφει από το μέλλον, ήταν απλά συγκλονιστικός: «Νόμος έγινε η βία/χρήμα η πιο βαριά θρησκεία/και το θύμα πάντα ο πελάτης».
Το ίδιο και ο Κραουνάκης που ως Δικαιόπολις από το έργο «Αχαρνής», ρόλος που τον σημάδεψε το περσινό και επιδαυρικό καλοκαίρι σε σκηνοθεσία Χατζάκη, ήταν εδώ πιο σιγανός, πιο εσωτερικός, πιο ουσιαστικός και «τσίμπαγε» τον πιο βαθύ εαυτό μας που ταλανίζεται από μια πρωτόγνωρη κρίση (όχι μόνον οικονομική).
Και το πιο δυνατό σημείο ενός διονυσιακού κάδρου ήλθε από την Παράβαση των Ποιητών, από τους «Αχαρνής» πάλι, σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη: «Οι Ποιητές/αυτοί να σχεδιάζουν το πλάνο της ανάπτυξης» αλλά και «Ο ποιητής της κωμωδίας/είναι το σύνταγμα της ηθικής/η μόνη ανεξάρτητη αρχή». Και αυτά τα λόγια έκαναν τους θεατές να σκουντιούνται κάτω από τον αθηναϊκό ουρανό. Εντός της κρίσης.
Google news
