ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Εκαστος εφ’ ω ετάχθη

Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι την ειρωνική διάθεση με την οποία υποδέχθηκαν ορισμένοι την πρωτοβουλία του Μητροπολίτη κ. Ανθιμου. Η δέησή του υπέρ των δικαίων του ελληνικού λαού βρίσκω ότι συνάδει με το πνεύμα των ημερών.

Αν μάλιστα την κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι είναι απολύτως ισορροπημένη. Αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, που λένε. Αφενός υπενθυμίζει στον Κύριο πως πρέπει να μας προστατεύσει «εκ των μεθοδειών και μηχανημάτων και παγίδων και πονηρών επιθυμιών των ισχυρών της Γης». Αφετέρου δε αναγνωρίζει πως και εμείς «ηχμαλωτίσθημεν εις τον πειρασμόν των υλικών απολαύσεων, του εύκολου πλουτισμού και του ψυχοφθόρου ευδαιμονισμού και ούτως εξετέθημεν και αγγέλοις και ανθρώποις».

Με δυο λόγια, δεν μας λέει και τίποτε διαφορετικό από όσα ακούμε ένα δεκαοχτάμηνο τώρα, πως η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, πως διάφορες σκοτεινές δυνάμεις την επιβουλεύονται και πως όλοι εμείς, αιχμάλωτοι και θύματα των πειρασμών και των δανείων, έχουμε εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Θα μπορούσε βέβαια κανείς να επιχειρηματολογήσει ως προς την υπόσταση της κυρίας Μέρκελ και του κυρίου Τρισέ, αν δηλαδή ανήκουν στις τάξεις των αγγέλων ή είναι απλώς άνθρωποι, όμως αυτό ας το αφήσουμε για αργότερα.

Προς το παρόν, ας διαπιστώσουμε πως πρόκειται για μια δέηση η οποία έρχεται να προστεθεί, με το κύρος του ιερατικού σχήματος, στη σειρά των δεήσεων με τις οποίες η κυβέρνηση παλεύει να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Μια δέηση για τη μείωση των δημόσιων δαπανών και του ελλείμματος, άλλη μία για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, μια τρίτη για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μια τέταρτη για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και μια ακόμη, η μεγαλύτερη όλων, για την ανάπτυξη.

Ολες αυτές τις δεήσεις, βέβαια, η κυβέρνηση τις βαπτίζει νομοσχέδια και νόμους, όμως ούτε αυτό πρέπει να μας εντυπωσιάζει. Στο κάτω κάτω, η κάθε επαγγελματική τάξη δικαιούται να έχει το δικό της τεχνικό λεξιλόγιο. Λεξιλόγιο το οποίο αδυνατεί να καταλάβει όποιος, όπως όλοι εμείς, διαθέτει μόνον τις κοινές λέξεις της ελληνικής. Ομως αυτό δεν έχει τόση σημασία.

Σημασία έχει ότι οι δεήσεις έχουν πρωταγωνιστήσει στην πρόσφατη ιστορία μας. Με δεήσεις προς το κοινό μας αίσθημα που τις λέγαμε συναυλίες, δεν αποκαταστήσαμε τη δημοκρατία; Με δεήσεις δεν λύσαμε και το Κυπριακό; Με δεήσεις που τις λέγαμε συλλαλητήρια δεν ξορκίσαμε τη βαλκανική μας πολιτική μέσω Μακεδονίας;

Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε και το πολιτικό πρόσταγμα της δέησης του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Εκείνο το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη» με το οποίο εμμέσως πλην σαφώς απεκατέστησε την τάξη των πραγμάτων. Και η τάξη των πραγμάτων είναι απλή: ο ρόλος της Εκκλησίας μας είναι να απευθύνει δεήσεις στον Κύριο και ο ρόλος ο δικός μας είναι να πληρώνουμε τους φόρους του Μεσοπρόθεσμου.

Ετσι, για να μην ξεχνιόμαστε.